ὁριστικός
ὁριστικός, of or for defining, indicative
ὁρισ-τικός, ή, όν,
- of or for defining, λόγος Arist. de An. 413a14, al.; δύναμις Plu. An.procr. 2.1026d; διδασκαλία Gal. 1.307: -κή, ἡ, art of definition, Ammon. in APr. 7.32, Elias in Porph. 3.28. Adv. -κῶς by definition, Hermog. Stat. 3, Syrian. in Metaph. 12.12: Comp. -κώτερον, ἐπιδραμεῖν Gal. 7.463.
- 2 giving definite form to, c. gen., Olymp. in Mete. 275.22.
- II ἡ ὁριστική (sc. ἔγκλισις), indicative mood, D.T. 638.7, A.D. Synt. 31.14; -κὰ ῥήματα indicative verbs, Id. Adv. 124.9; -κὴ προφορά ib. 123.12. Adv. -κῶς in the indicative mood, Phryn. 337, Sch. E. Hec. 87.
ὁριστικός, ή, όν, qui sert à délimiter, à définir, Arstt. An. 2, 2, 1, etc. ; Plut. M. 1026d ; t. de gr. ἡ ὁριστική (s. e. ἔγκλισις) Dysc. Synt. p. 244, 26, le mode indicatif.
Étym. ὁριστός.
ὁριστικός, zum Begrenzen, Begriffsbestimmen gehörig, λόγος, Arist., u. Sp., auch im adv.; – ἡ ὁριστική, sc. ἔγκλισις, modus indicativus, Gramm.