ὑπέρπτωχος
ὑπέρπτωχος, exceeding poor
ὑπέρπτωχος, ον,
- exceedingly poor, Arist. Pol. 1295b7.
ὑπέρ·πτωχος, ος, ον, excessivement ou extrêmement pauvre, Arstt. Pol. 4, 11, 5.
Étym. ὑ. πτωχός.
ὑπέρπτωχος, übermäßig arm, Arist. Pol. 4.11.
ὑπέρπτωχος
ὑπέρ-πτωχος, ον,
- exceeding poor, Arist.