ὑπέρφευ
ὑπέρφευ, excessively
ὑπέρφευ, Adv.
- = ὑπερφυῶς, excessively, overmuch, φλεόντων δωμάτων ὑ. A. Ag. 377 (lyr.); οὐχ ὑ. θνητὸν ὄντα χρὴ φρονεῖν Id. Pers. 820; τί τὴν τυραννίδα τιμᾷς ὑ.; E. Ph. 550; φέρεις ὑ. τὰς τύχας Id. HF 1321:—Hsch. explains it by ὑπεράγαν; and in Phryn. PS p.89 B. ( = Cratin. 359) we have μηδὲν ὑπέρφευ· ἐπὶ τοῦ μηδὲν ἄγαν.
ὑπέρ·φευ, adv. litt. « plus qu’il ne faut pour s’écrier : à merveille (φεῦ) », d’où au plus haut point, et, en mauv. part, à l’excès, Eschl. Ag. 377 ; Eur. Ph. 550, H.f. 1321 ; ὑπέρφευ φρονεῖν, Eschl. Pers. 820, avoir des sentiments trop fiers.
Étym. ὑ. φεῦ.
ὑπέρφευ, adv., wie ὑπερφυῶς, ὑπεράγαν, übermäßig, allzusehr, Aesch. Pers. 806, Ag. 367 ; Eur. Phoen. 553 u. öfter ; ὑπὲρ τὸ φεῦ B.A. 69.
ὑπέρφευ
= ὑπερφυῶς, Aesch., Eur.