ὑπερφρονέω

ὑπερφρον-έω, (ὑπέρφρων)

• to be over-proud, have high thoughts, μηδʼ ὑπερφρόνει A. Ag. 1039, cf. Plb. 6.18.7; μὴ ὑ. παρʼ ὃ δεῖ φρονεῖν, ἀλλὰ φρονεῖν εἰς τὸ σωφρονεῖν Ep.Rom. 12.3: c. dat. modi, to be proud in or of a thing, πλούτῳ Hdt. 1.199; τὸν λόγον, ᾧ ὑπερπεφρόνηκας Pl. Alc. 1.104a.
• • • 2 c. acc., overlook, look down upon, despise, ὑπερφρονήσας τὸν παρόντα δαίμονα A. Pers. 825; τοὺς θεούς Ar. Nu. 226; πέφυκε ἄνθρωπος τὸ . . θεραπεῦον ὑπερφρονεῖν Th. 3.39; ἑτέρους Aristeas 122:—Pass., to be despised, ὑπὸ τῶν εὐπραγούντων Th. 6.16.
    • 3 c. gen., think slightly of, δαιμόνων E. Ba. 1325; τῶν καθεστώτων νόμων Ar. Nu. 1400; τοῦ ἐπιτηδεύματος Pl. Phdr. 258b.
  • II surpass in knowledge, ὑ. ἱστορίᾳ τὸν δῆμον (v.l. for περιφρ-) Aeschin. 1.141: c. acc. cogn., πάντα ὑ. excel in all wisdom, Hp. Ep. 17.

ὑπερφρονέω, 1) über Einen hinausdenken, übermütig, hochmütig, stolz sein, τινί, auf Etwas, Her. 1.199 ; absol., Aesch. Ag. 1009. – Dah. aus Stolz Etwas gering schätzen, verachten, ὑπερφρονήσας τὸν παρόντα δαίμονα Aesch. Pers. 811 ; τοὺς θεούς Ar. Nub. 226 ; ἡμᾶς Thuc. 6.68 ; Ggstz θαυμάζειν, 3.39 ; γονέας Stob. Flor. 79.50. – Gew. τινός ; Eur. Bacch. 1324 ; Ar. Nub. 1382 ; Plat. Phaedr. 258b ; Pol. 3.18.7 u. Sp.
2) Jem. an Kenntnissen übertreffen, z.B. ἱστορίᾳ τὸν δῆμον, das Volk an Geschichtskenntnissen übertreffen, Aesch. 1.141 ; – πάντα ὑπερφρονέω, überaus, sehr klug sein, Hippocr.

ὑπερφρονέω fut. ήσω

• • • 1to be over-proud, to have high thoughts, Aesch.; ὑπ. τινί to be proud in or of a thing, Hdt., Plat.
    • 2c. acc. to look down upon, despise, Aesch., Ar.:—Pass. to be despised, Thuc.
    • 3c. gen. to think slightly of, Eur., Ar.