ὑπεραγανακτέω
ὑπεραγανακτέω, to be exceeding angry
ὑπερᾰγᾰνακτέω,
- to be exceedingly angry or vexed at, τινος Pl. R. 535e; πράγματι Aeschin. 1.60, cf. Thphr. ap. Porph. Abst. 2.29: abs., Arist. Fr. 163, Ael. VH 8.9.
ὑπερ·αγανακτέω-ῶ [ᾰᾰν] être extrêmement mécontent ou s’indigner fortement : τινος, Plat. Rsp. 535e ; τινι, Eschn. 9, 13, de qqe ch. ; abs. Arstt. fr. 157 ; El. V.H. 8, 9.
ὑπεραγανακτέω, übermäßig unwillig sein ; absol., Plat. Rep. VII.535e ; τῷ πράγματι, Aesch. 1.60.
ὑπεραγανακτέω
fut. ήσω
- to be exceeding angry or vexed at a thing, c. gen., Plat.; c. dat., Aeschin.