ὑπεραγόντως
ὑπεραγόντως, exceedingly
ὑπερᾰγόντως, Adv.
- exceedingly, LXX 2 Ma. 7.20, OGI 315.51 (Pessinus, ii B. C.), Hsch. s.v. ἐσχάτως.
ὑπεραγόντως [ᾰ] adv. extrêmement ou à l’excès, Spt. 2 Macc. 7, 20.
Étym. ὑπεράγω.
ὑπεραγόντως, adv. part. praes. act. von ὑπεράγω, übermäßig, außerordentlich.