ὑπερηνορέω
ὑπερηνορέω (seul. part. ὑπερηνορέων, οντος)
1 fier de sa force, orgueilleux, arrogant, d’ord. au plur. Il. 4, 176, etc. ; Od. 6, 5, etc. ; une fois au sg. Il. 13, 258 ||
2 qui est plus qu’un homme, Ar. Pax 53.
Étym. ὑπερήνωρ, pour la format. cf. ὑπερμενέων.
ὑπερηνορέω, kommt nur im partic. praes. ὑπερηνορέων vor, übermännlich, übermütig ; Hom., nur im tadelnden Sinne, wie ὑπερήνωρ (vgl. Buttmann Lexil. II p. 214); in der Od. gew. im plur. von den Freiern, verstärkt κακῶς ὑπερηνορέοντες, Od. 2.266, 4.766 ; auch von den Kyklopen, 6.5 ; vom Deiphobus Il. 13.258 ; und von allen Troern 4.176.
Bei Ar. Pax 53 komisch τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσω καὶ τοῖς ὑπερηνορέουσιν ἔτι τούτοις μάλα, Männer betreffend, übermannend.
Bei Ar. Pax 53 komisch τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσω καὶ τοῖς ὑπερηνορέουσιν ἔτι τούτοις μάλα, Männer betreffend, übermannend.
ὑπερηνορέω
[ὑπερ- 6 + ἀνήρ.]
To act in overweening wise, display arrogance or wantonness : μνηστῆρας ἀπάλαλκε κακῶς ὑπερηνορέοντας Od. 4.766. Cf. Od. 2.266.
In pres. pple. ὑπερηνορέων, -οντος, in adjectival use, overweening, overbearing, arrogant: Τρώων ὑπερηνορεόντων Il. 4.176. Cf. Il. 13.258: νέων Od. 2.324. Cf. Od. 2.331, Od. 6.5, etc.