ὕπερθε

ὕπερθε, u. ὕπερθεν, adv., von oben her, oberhalb ; Hom.; von den Göttern od. vom Himmel her, ὕπερθεν νίκης πείρατʼ ἔχονται ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν, Il. 7.101, Od. 24.344 ; H.h. Cer. 13 ; gew. von den obern Gliedern, αὐτὰρ ὕπερθεν φοξὸς ἔην κεφαλήν, Il. 2.218 ; γυῖαδʼ ἔθηκεν ἐλαφρά, πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν, 5.122 u. öfter ; Ἀχαιοὶ λευκοὶ ὕπερθε γένοντο κονισάλῳ, 5.503 ; τάφρος καὶ τεῖχος ὕπερθεν εὐρύ, 12.4 ; οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν, 15.36 ; τὰ ὕπερθε πατρός, Pind. P. 2.48 ; ἐμβόλου ὕπερθεν, 4.192 ; ὕπερθεν εἶναι ἤ …, darüber sein, vorzüglicher sein, als, Eur. Med. 650 ; τὰ ὕπερθεν, Xen. Mem. 1.4.11 ; ὕπερθʼ ὀμμάτων κρημναμενᾶν νεφελᾶν, Aesch. Spt. 210 ; βωμοῦ, Ag. 224 ; τοτὲ πέρα, τοτὲ δʼ ὕπερθεν, Soph. O.C. 1742 ; ὃς ὕπερθε μόχθων ἐγίνετο Eur. Bacch. 902, u. öfter.

ὕπερθε

[ὑπέρ + -θεν 1 2.]

• • 1

    From above: δηϊοπίτην οὔτασεν ὦμον ὑ. (with a downward blow) Il. 11.421. Cf. Od. 24.344.

  • 2

    Above: ὑ. φαοξὸς ἔην κεφαλήν Il. 2.218. Cf. Il. 5.122, 503, Il. 7.101 (in heaven above), Il. 12.4, Il. 15.36, etc.: Od. 5.184, Od. 8.135, Od. 16.47, Od. 20.2, Od. 24.230, etc.

  • 3

    With reference to position in relation to a centre, outside, surrounding: ὑ. ἐπίσσωτρα προσαρηρότα Il. 5.724. Cf. Il. 13.682 : ὑ. χιὼν γένετο (i. e. on the surface of objects) Od. 14.476.

  • 4

    In reference to position in relation to a base, at the end or point: πρυμνὸς παχύς, αὐτὰρ ὑ. ὀξὺς ἔην Il. 12.446.

ὕπερθε, (ν)

• • a prep. c. gen., beyond, above ἐπεὶ δʼ ἐμβόλου κρέμασαν ἀγκύρας ὕπερθεν P. 4.192 τῷ μὲν Ἀλεκτρᾶν ὕπερθεν δαῖτα πορσύνοντες ἀστοὶ καὶ νεόδματα στεφανώματα βωμῶν I. 4.61
  • b adv., above ἀμφοτέροις ὁμοῖοι τοκεῦσι, τὰ ματρόθεν μὲν κάτω, τὰ δʼ ὕπερθε πατρός P. 2.48 ἐς τὸν ὕπερθεν ἅλιον κείνων ἐνάτῳ ἔτει ἀνδιδοῖ ψυχὰς πάλιν fr. 133. 2. Ζῆνα καθεζόμενον κορυφαῖσιν ὕπερθε (cf. fr. 51a. 3) Pae. 12.11 met., δαίμων δὲ παρίσχει, ἄλλοτʼ ἄλλον ὕπερθε βάλλων P. 8.77