ὑπερηφανία
ὑπερηφανία, arrogance, disdain
ὑπερηφᾰν-ία, ἡ,
- arrogance, Sol. ap. Arist. Ath. 5.3, And. 4.13, Pl. Smp. 219c, Thphr. Char. 24, Men. 252, Aristeas 262, Phld. Vit. p.16 J., al., Ev.Marc. 7.22; ὑ. τοῦ τρόπου X. Cyr. 5.2.27; τοῦ βίου D. 21.137: also c. gen. objecti, contempt towards or for . ., Pl. R. 391c, D. 21.195 ([πάντων ἀνθρώπων] secl. Blass).
ὑπερηφανία, ας (ἡ) [φᾰ] fierté, orgueil, dédain, avec le gén. de la pers. ou de la chose à laquelle on attribue ce sentiment, Xén. Cyr. 5, 2, 27 ; Plat. Conv. 219c ; Dém. 559, 17 ; ou le gén. de la pers. ou de la chose pour laquelle on éprouve ce sentiment, Plat. Rsp. 391c ; Dém. 577, 16, etc.
Étym. ὑπερήφανος.
ὑπερηφανία, ἡ, = ὑπερηφανεία ; Plat. Symp. 219c u. öfter ; τοῦ τρόπου, Xen. Cyr. 5.2.27 ; Andoc. 4.13 ; Isocr. 4.89 nach Bekker ; Pol. 6.18.5 u. Sp.
Strong 5243
haughtiness, arrogance, disdain: Mk 7:22 (Plat., Xen.).†
ὑπερηφανία
ὑπερηφᾰνία, ἡ,
- arrogance, disdain, Xen., Dem.:—c. gen. objecti, contempt towards or for another, Plat., Dem. from ὑπερήφᾰνος