Σθένων Save Bailly 2024 Σθένων, οντος (ὁ) Sthénôn, litt. « le Fort » : 1 n. d’h. Plut. Præc. reip. ger. 19, etc. || 2 n. de chien, Xén. Cyn. 7, 5. Étym. σθένω.