διχάω
διχάω, split in two
δῐχ-άω,
- poet. for διχάζω, Ep. part. διχόωντι, -όωσα, Arat. 512, 605:—Med., διχόωνται Id. 856:—Pass., διχόωντο A.R. 4.1616.
1 tr. dividir en dos
γαῖαν ... κύκλος διχόωντι ἐοικώς
ἡ δὲ (πρύμνα Ἀργοῦς) ... ἱστὸν διχόωσα
ésta (la popa de Argo) ... dividiendo en dos el mástil ref. a la constelación
2 intr. dividirse en dos, escindirse
διχόωσα σελήνη op. πεπληθυῖα
ἀκτῖνες ... διχόωνται
αἵ τε (ἄκανθαι) ... μήνης ὡς κεράεσσιν ἐειδόμεναι διχόωντο
y éstas (las espinas) se escindían parecidas a los cuernos de la luna
διχάω [ῐ] (seul. part. prés., nom. fém. διχόωσα, Arat. 605, 799 ; dat. masc. διχόωντι, Arat. 512 ; moy. prés. 3 pl. dor. διχόωνται, Arat. 856) c. διχάζω.
διχάω, = διχαίω. Arat. 512, 609, u. öfter.