δίφωνος
δίφωνος, speaking two languages
δί-φωνος, ον,
- speaking two languages, Philist. 62, D.S. 17.110.
bilingüe
ὄντες γὰρ οὗτοι δίφωνοι
δί·φωνος, ος, ον [ῐ] qui parle deux langues, Philist. (Poll. 2, 111) ; DS. 16, 110.
Étym. δίς, φωνή.
δίφωνος, zweistimmig, zwei Sprachen redend ; DS. 17.110 ; Pol. 2.111 ; zwiefach lautend, EM. 334.41.