Logeion | δυσπέμφελος

δυσ-πέμφελος, ον,

rough and stormy, εἰ καὶ δυσπέμφελος εἴη (sc. πόντος) Il. 16.748: as a general epith. of the sea, οἳ γλαυκὴν δυσπέμφελον ἐργάζονται Hes. Th. 440; ναυτιλίη δ. stormy passage, Id. Op. 618; αὔρη Nonn. D. 2.550: metaph., rude, uncourteous, Hes. Op. 722; δ. εὐνή, of a wife, Max. 88.

1 tempestuoso, agitado, embravecido del mar (πόντος) Il.16.748, γλαυκή Hes.Th.440, de la fuerza de un torrente, Nonn.D.22.171, ναυτιλίη δ. navegación expuesta a las tormentas Hes.Op.618, del viento, Nonn.D.2.550

• desapacible, inhóspito de lugares Ἄσκρη Nonn.D.13.75

• fig. παιδὸς ταλαοῦ δ. αἰών la vida atormentada del desdichado hijo Orác. en Porph.Fr.336.9, εὐνή ref. al matrimonio, Max.88.

2 de pers. rudo, desagradable de un mal anfitrión, Hes.Op.722, de los filólogos alejandrinos, Herodicus SHell.494.5, cf. Paus.Gr.δ 28.
•Comp. cuyo segundo elemento es oscuro, quizá rel. πέμφιξ, cuyo sent. originario sería ‘hirviente’, ‘burbujeante’.

δυσ·πέμφελος, ος, ον :

1 d’une traversée difficile, en parl. d’une mer grosse, orageuse, Il. 16, 748 ; Hés. Th. 440 ; ναυτιλίη δ. Hés. O. 616, traversée dangereuse ; fig. Hérodicus (Ath. 222a) ||

2 fig. d’un abord difficile, intraitable, morose, Hés. O. 720 ; Max. π. κατ. 88, 363.

Étym. cf. πομφόλυξ, πέμφιξ.

δυσ-πέμφελος -ον [~ πεμφιγώδης] bruisend, onstuimig: δ. πόντος de onstuimige zee Il. 16.748; overdr.: πολυξείνου δαιτὸς δ. εἶναι onaangenaam zijn bij een maaltijd met veel gasten Hes. Op. 722.

δυσπέμφελος, schwierig ; vielleicht von πέμπω, eigentlich = schwer zu beschicken, zu besorgen ; oder verwandt mit πέμφιξ, πεμφίς, πομφός, eigentlich = bewölkt, stürmisch. Homer einmal, Il. 16.748 εἰ δή που καὶ πόντῳ ἐν ἰχθυόεντι γένοιτο, πολλοὺς ἂν κορέσειεν ἀνὴρ ὅδε τήθεα διφῶν, νηὸς ἀποθρῴσκων, εἰ καὶ δυσπέμφελος εἴη, auch wenn etwa das Meer schwierig, d.h. unfreundlich, stürmisch ist, Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει εἰ καὶ δυσπέμφελοι εἶεν, ὥστε ἐπὶ τῶν ἀνδρῶν εἶναι, οἷον εἰ καὶ δυσάρεστοι εἶεν οἱ συνεσθίοντες, ὡς καὶ Ἡσίοδος (O. 722) »πολυξείνου δαιτὸς δυσπέμφελος εἶναι« βέλτιον δὲ ἐπὶ τῆς θαλάσσης, εἰ καὶ δυσχείμερος εἴη καὶ τραχεῖα· τὴν γὰρ τοῦ κολυμβητοῦ ἐντρέχειαν ἀντιπαρατίθησι τῷ ἀπὸ τοῦ δίφρου κεκυβιστηκότι. καὶ Ἡσίοδος δὲ (Th. 410) ἐπὶ τῆς θαλάσσης τέταχε, »καί τοῖς οἳ γλαυκὴν δυσπέμφελον ἐργάζονται«. Vgl Apoll. Lex.Hom. p. 60.25 Δυσπέμφελος· ὁ δυσάρεστος. Außer den von Aristonicus angeführten Stellen findet sich das Wort bei Hes. noch O. 618 εἰ δέ σε ναυτιλίης δυσπεμφέλου ἵμερος αἱρεῖ – Herodic. ep. (APP 35) u. a.Sp.

δυσπέμφελος

[δυσ-. Second element obscure.]

Stormy: [πόντος] Il. 16.748.

δυσπέμφελος : word of doubtful meaning, boisterous, angry sea, Il. 16.748†.

δυσπέμφελος δυσ-πέμφελος, ον perh. from same Root as πέμφιξ

of the sea, rough and stormy, Il., Hes.:—metaph, rude, uncourteous, Hes.

Menu

Word wheel

δυσπέμφελος

Saved

Recent