δυσπέτημα
δυσπέτημα, misfortune
δυσπέτ-ημα, ατος, τό,
- misfortune, LXX 2 Ma. 5.20.
desgracia LXX 2Ma.5.20.
δυσπέτημα, ατος (τὸ) malchance, malheur, Spt. 2 Macc. 5, 20.
Étym. cf. le suiv.
δυσπέτημα, τό, Unglücksfall, Macrob.