εὐκίνητος
εὐκίνητος, easily moved
Could not find εὐκινητότατον in Logeion dictionaries.
εὐκινητότατον masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of εὐκίνητος
εὐκῑν-ητος, ον,
- easily moved, agile, Hp. Aph. 3.17, Pl. Ti. 58e; -ότατον εἶδος ib. 56a; -ότερον ψυχὴ σώματος Arist. MM 1199b32; -ότατον τὸ σφαιροειδές Id. de An. 405a12, al.; of persons, Id. HA 491b13; mobile, of troops, Plb. 1.40.7.
- 2 easily moved, changeable, Arist. Cat. 8b35; τὸ εὐ. fickleness, Hdn. 7.7.1. Adv. -τως D.S. 20.95.
- 3 easily moved, inclinable, πρὸς ἀρετήν, πρὸς ὀργήν, Arist. Cat. 13a27 (Comp.), Rh. 1379a26; πρὸς ἀδικίαν Zaleuc. ap. Stob. 4.2.19.
- 4 = εὐέλεγκτος, Arist. Metaph. 991a16.
- 5 of language, flowing, graceful, Phld. Po. 994.35.
εὐ·κίνητος, ος, ον [ῑ]
1 facile à mouvoir, en parl. de choses, Hpc. Aph. 1247 ; Plat. Tim. 58e ; Arstt. An. 1, 2, 15, etc. ; en parl. de pers. Arstt. H.A. 1, 8 ; fig. qu’on peut facilement tourner vers, ou amener à : πρός τι, Arstt. Rhet. 2, 2, 11 ; εἴς τι, Anth. App. 304, à qqe ch. ||
2 fig. mobile, changeant, Arstt. Categ. 8, 2 ; τὸ εὐ. Hdn 7, 7, la mobilité, l’inconstance ||
3 facile à ébranler, à réfuter (raisonnement) Arstt. Metaph. 1, 9, 11 ||
Cp. -ότερος, Arstt. M. mor. 2, 3 ; P.A. 2, 4. Sup. -ότατος, Plat. Tim. 56a ; dor. εὐκινατότατος [ᾱ] T. Locr. 998d.
Étym. εὖ, κινέω.
εὐκίνητος, [ῑ], sich leicht bewegend, behend, Plat. Tim. 58e ff.; τὸ ἔχον ὀλιγίστας βάσεις εὐκινητότατον ἀνάγκη πεφυκέναι ib. 56a ; τὸ λουτρὸν τοὺς σκληροὺς εὐκινήτους ποιεῖ Arist. Probl. 3.16 ; Pol. u. a.Sp. Auch auf den Geist übertr., gewandt, leicht begreifend, Ggstz βραδύς, Arist. H.A. 1.8 ; πρὸς ὀργήν, leicht zum Zorn zu reizen, rhet. 2.2 ; τὸ τῆς γνώμης εὐκίνητον, Veränderlichkeit, Hdn. 7.7.2 ; – λόγος, leicht zu widerlegen, Arist. met. 1.7.
εὐκίνητος
εὐ-κίνητος, ον
κῑνέω
- easily moved, εἴς τι Anth.