εὐναία

1 couche, d’où nid, Eur. Ion 171 ||

2 (s. e. ἄγκυρα) pierre qui servait primitivement d’ancre (cf. εὐνή) A. Rh. 1, 955, 1277 ; 2, 1282 ||

➳ Ion. -αίη, A. Rh. ll. cc.

Étym. fém. d’εὐναῖος.