εὐναστήρ
εὐναστήρ, serving as an anchor
εὐν-αστήρ, ῆρος, ὁ, (εὐνάζω)
- = εὐνητήρ, Lyc. 144:—fem. εὐνάστειρα, metaph., Androm. ap. Gal. 14.36.
- II serving as an anchor, λίθος Opp. H. 3.373.
εὐναστήρ, ῆρος (ὁ)
1 qui partage la couche, époux, Lyc. 144 ||
2 qui maintient au repos, d’où ancre, Opp. H. 3, 373.
Étym. εὐνάζω.
εὐναστήρ, ῆρος, ὁ, der zur Ruhe bringt, τρητὸς λίθος Opp. H. 3.373 (s. εὐναῖος). Bei Lycophr. 144 der Ehegatte.