θηραγρέτης
θηραγρέτης, a hunter
θηραγρ-έτης, ου, ὁ,
- hunter, E. Ba. 1020 (lyr., s.v.l.), AP 6.184 (Zos.).
θηρ·αγρέτης, ου (ὁ) chasseur, Eur. Bacch. 1020 (θηραγρεύτα Nauck) ; Anth. 6, 184.
Étym. θήρ, ἀγρέω.
θηραγρέτης, ὁ, Wildfänger, Jäger ; Eur. Bacch. 108 ; Zosim. 2 (VI.184).
θηραγρέτης
θηρ-αγρέτης, ου,
ἀγρέω
- a hunter, Eur., Anth.