θηράσιμος
θηράσιμος, to be hunted down
θηρ-άσιμος [ᾱ], ον,
- to be hunted down, θηρεύοντες οὐ θηρασίμους γάμους A. Pr. 858.
θηράσιμος, ος, ον [ᾱ] qu’on peut poursuivre, rechercher, Eschl. Pr. 858.
Étym. θηράω.
θηράσιμος, ον, zu jagen ; γάμοι Aesch. Prom. 857 ; vgl. EM. 487.30.
θηράσιμος
θηρά_σιμος, ον
θηράω
- to be hunted down or caught, Aesch.