κατηφέω
κατηφέω, to be downcast, to be mute
Could not find κατηφοῦντος in Logeion dictionaries.
κατηφοῦντος present active participle masculine genitive singular, present active participle neuter genitive singular of κατηφέω
κατηφ-έω,
- to be downcast, to be mute with horror or grief, στῆ δὲ κατηφήσας Il. 22.293; ἀκάχοντο κατήφησάν τʼ ἐνὶ θυμῷ Od. 16.342, cf. Call. Epigr. 20.5 Pf., A.R. 2.443, etc.; τί δαὶ κατηφεῖς ὄμμα; E. Med. 1012; of animals, Arist. HA 604b12; καὶ κατηφήσαι [ἂν] θεός and well might God grieve, J. BJ 3.8.4 (v.l. οὓς κατέφησεν).
κατηφέω-ῶ, être triste, honteux, confus, Il. 22, 293 ; Od. 16, 342 ; Call. Ep. 21 ; A. Rh. 2, 443, 888 ; κ. ὄμμα, Eur. Med. 1012, m. sign. ; en parl. d’animaux, Arstt. H.A. 2, 24.
Étym. κατηφής.
κατηφέω, niedergeschlagen, bestürzt, beschämt sein ; στῆ δὲ κατηφήσας Il. 22.292 ; μνηστῆρες δʼ ἀκάχοντο κατήφησάν τʼ ἐνὶ θυμῷ Od. 16.342 ; τί δὴ κατηφεῖς ὄμμα ; was schlägst du das Auge nieder ? Eur. Med. 1008 ; sp.D., wie Callim. 59 (VII.517); Arist. H.A. 8.29 u. Sp.
κατηφέω
[κατηφής.]
To have one’s spirits dashed, become downcast : στῆ κατηφήσας Il. 22.293. Cf. Od. 16.342.
κατηφέω , aor. κατήφησαν, part. -φήσᾱς: be humiliated, confounded, Od. 16.342, Il. 22.293.
κατηφέω
fut. ήσω
- to be downcast, to be mute with horror or grief, Hom., Eur. from κατηφής