κατηφέω

κατηφ-έω,

• to be downcast, to be mute with horror or grief, στῆ δὲ κατηφήσας Il. 22.293; ἀκάχοντο κατήφησάν τʼ ἐνὶ θυμῷ Od. 16.342, cf. Call. Epigr. 20.5 Pf., A.R. 2.443, etc.; τί δαὶ κατηφεῖς ὄμμα; E. Med. 1012; of animals, Arist. HA 604b12; καὶ κατηφήσαι [ἂν] θεός and well might God grieve, J. BJ 3.8.4 (v.l. οὓς κατέφησεν).

κατηφέω, niedergeschlagen, bestürzt, beschämt sein ; στῆ δὲ κατηφήσας Il. 22.292 ; μνηστῆρες δʼ ἀκάχοντο κατήφησάν τʼ ἐνὶ θυμῷ Od. 16.342 ; τί δὴ κατηφεῖς ὄμμα ; was schlägst du das Auge nieder ? Eur. Med. 1008 ; sp.D., wie Callim. 59 (VII.517); Arist. H.A. 8.29 u. Sp.

κατηφέω

[κατηφής.]

To have one’s spirits dashed, become downcast : στῆ κατηφήσας Il. 22.293. Cf. Od. 16.342.

κατηφέω , aor. κατήφησαν, part. -φήσᾱς: be humiliated, confounded, Od. 16.342, Il. 22.293.

κατηφέω fut. ήσω

• to be downcast, to be mute with horror or grief, Hom., Eur. from κατηφής