κατηφών

κατηφ-ών, όνος, ὁ,

• one who causes grief or shame, σπεύσατέ μοι, κακὰ τέκνα, κατηφόνες Il. 24.253 (κατηφέες Crates).

κατηφών, όνος, ὁ, der einem Andern Betrübnis oder Schande macht ; Priamus sagt zu seinen Söhnen σπεύσατέ μοι κακὰ τέκνα κατηφόνες Il. 24.253, Schol. ἄξιοι καταφονευθῆναι, richtiger auf κατηφής bezogen ; Suid. erklärt ἀναίσχυντοι, schwerlich richtig, vgl. Lobeck zu Soph. Aj. 173.

κατηφών

-όνος, ὁ

[κατηφής.]

A shame or disgrace. Of persons : σπεύσατέ μοι, κατηφόνες Il. 24.253.

κατηφών , όνος= κατηφείη, abstract for concrete, disgraces, Il. 24.253†.

κατηφών, όνος, κατηφέω

• one who causes grief or shame, as Priam calls his sons κατηφόνες, dedecora, Il.