κραδαίνω
κραδαίνω, to swing, wave, brandish
Could not find κραδαίνοντας in Logeion dictionaries.
κραδαίνοντας present active participle masculine accusative plural of κραδαίνω
κρᾰδαίνω, (v. κραδάω)
- swing, ἀπάνευθε πόνοιο νόου φρενὶ πάντα κραδαίνει Xenoph. 25; wave, brandish, ἔγχος E. HF 1003; λόφους Ar. Ach. 965; δόρυ Anacreont. 27 A 9; shake, χθόνα δʼ ἐκ πυθμένων . . πνεῦμα κραδαίνοι A. Pr. 1047 (anap.):—Pass., αἰχμὴ . . κραδαινομένη κατὰ γαίης quivering [after it fixes itself] in the ground, Il. 13.504, cf. Plb. 6.25.5, AP 6.97 (Antiphil.); [ἀκόντιον] ὡς μάλιστα -όμενον χρὴ ἐξικέσθαι Arr. Tact. 39.2, cf. 41.2; of a bell, to be set in vibration, Phlp. in de An. 355.23, al.; σημεῖα -όμενα Procop. Pers. 2.10.
- 2 agitate, τὸ σῶμα, of epilepsy, Praxag. (?) ap. Herod.Med. in Rh.Mus. 58.76; of hiccough, Antyll. ap. Orib. 8.6.24; κ. πόλιν, of an earthquake, D.H. 16.6: metaph., agitate, τὴν Πελοπόννησον Plu. Alc. 15; τὴν Ἀσίαν Id. Ant. 37:—Pass., to be agitated, tremble, ἡ ὄψις (of fixed stars) . . κραδαίνεται Arist. Cael. 290a22, Thphr. Vert. 8: aor. ἐκραδάνθην Plu. Alex. 74, etc.
κραδαίνω (seul. prés. et ao. ἐκράδανα [ᾱν] ; pass. seul. prés. et ao. ἐκραδάνθην)
1 balancer pour lancer, brandir : ἔγχος, Eur. H.f. 1003, une javeline ||
2 secouer, agiter : λόφους, Ar. Ach. 965, des aigrettes ; χθόνα, Eschl. Pr. 1047, ébranler la terre ; au pass. être agité, trembler : αἰχμὴ κραδαινομένη κατὰ γαίης, Il. 13, 504 ; 16, 614, lance qui s’enfonce dans le sol et qui tremble ; ὀδόντες κραδαινόμενοι, El. (Suid. vo Ἱππίας) dents qui claquent ||
3 fig. faire trembler : τὴν Πελοπόννησον, Plut. Alc. 15, le Péloponnèse ; au pass. trembler de crainte, Plut. Cic. 35, Alex. 74, etc. ; ἐπί τινι, DH. 10, 9 ; τινι, X. Éph. 1, 9, au sujet de qqe ch. (cf. κραδάω 1).
1. act., met acc. doen schudden, doen trillen; met wapens zwaaien:
2. med.-pass., intrans. trillen, sidderen, beven, schudden:
κραδαίνω, = κραδάω, schwingen, schwenken, schütteln ; bes. die Lanze, αἰχμὴ δʼ αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίης ᾤχετο, der geschwungene oder vom Wurf erschütterte Speer, Il. 16.614 ; Παλλὰς κραδαίνουσʼ ἔγχος ἐπίλογχον χερί Eur. Herc.F. 1003 ; sp.D., wie Anacr. 27.9 ; ἔγχος Antiphil. 9 (VI.97); λόφους Ar. Ach. 965 ; auch χθόνα αὐταῖς ῥίζαις, Aesch. Prom. 1049 ; in späterer Prosa, κραδαινόμενος τὸ σῶμα, am Leibe zitternd, Plut. Cic. 35 ; auch übertr, διαστῆσαι καὶ κραδᾶναι Πελοπόννησον Alc. 15 ; Anton. 37 ; pass. zittern, in Furcht sein, Dion.Hal. 10.9.
κραδαίνω
[κραδάω.]
In pass., to quiver, shake : αἰχμὴ κραδαινομένη κατὰ γαίης ᾤχετο Il. 13.504=Il. 16.614 (app. referring to vibration after the spear’s entering the ground). Cf. Il. 17.524.
κραδαίνω = κραδάω, only mid. part., quivering. (Il.)
κραδαίνω
κρᾰδαίνω,
κραδάω
- 1to swing, wave, brandish, Eur., Ar.: to shake, agitate, Aesch.:—Pass., αἰχμὴ κραδαινομένη κατὰ γαίης quivering in the ground, Il.
- 2metaph. to agitate, Plut.