κραδαίνω
κραδαίνω, to swing, wave, brandish
Could not find κραδαίνουσʼ in Logeion dictionaries.
κραδαίνουσʼ present active participle feminine nominative plural, present active participle feminine vocative plural, present active participle feminine nominative singular, present active participle feminine vocative singular, present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of κραδαίνω
κρᾰδαίνω, (v. κραδάω)
- swing, ἀπάνευθε πόνοιο νόου φρενὶ πάντα κραδαίνει Xenoph. 25; wave, brandish, ἔγχος E. HF 1003; λόφους Ar. Ach. 965; δόρυ Anacreont. 27 A 9; shake, χθόνα δʼ ἐκ πυθμένων . . πνεῦμα κραδαίνοι A. Pr. 1047 (anap.):—Pass., αἰχμὴ . . κραδαινομένη κατὰ γαίης quivering [after it fixes itself] in the ground, Il. 13.504, cf. Plb. 6.25.5, AP 6.97 (Antiphil.); [ἀκόντιον] ὡς μάλιστα -όμενον χρὴ ἐξικέσθαι Arr. Tact. 39.2, cf. 41.2; of a bell, to be set in vibration, Phlp. in de An. 355.23, al.; σημεῖα -όμενα Procop. Pers. 2.10.
- 2 agitate, τὸ σῶμα, of epilepsy, Praxag. (?) ap. Herod.Med. in Rh.Mus. 58.76; of hiccough, Antyll. ap. Orib. 8.6.24; κ. πόλιν, of an earthquake, D.H. 16.6: metaph., agitate, τὴν Πελοπόννησον Plu. Alc. 15; τὴν Ἀσίαν Id. Ant. 37:—Pass., to be agitated, tremble, ἡ ὄψις (of fixed stars) . . κραδαίνεται Arist. Cael. 290a22, Thphr. Vert. 8: aor. ἐκραδάνθην Plu. Alex. 74, etc.
κραδαίνω (seul. prés. et ao. ἐκράδανα [ᾱν] ; pass. seul. prés. et ao. ἐκραδάνθην)
1 balancer pour lancer, brandir : ἔγχος, Eur. H.f. 1003, une javeline ||
2 secouer, agiter : λόφους, Ar. Ach. 965, des aigrettes ; χθόνα, Eschl. Pr. 1047, ébranler la terre ; au pass. être agité, trembler : αἰχμὴ κραδαινομένη κατὰ γαίης, Il. 13, 504 ; 16, 614, lance qui s’enfonce dans le sol et qui tremble ; ὀδόντες κραδαινόμενοι, El. (Suid. vo Ἱππίας) dents qui claquent ||
3 fig. faire trembler : τὴν Πελοπόννησον, Plut. Alc. 15, le Péloponnèse ; au pass. trembler de crainte, Plut. Cic. 35, Alex. 74, etc. ; ἐπί τινι, DH. 10, 9 ; τινι, X. Éph. 1, 9, au sujet de qqe ch. (cf. κραδάω 1).
1. act., met acc. doen schudden, doen trillen; met wapens zwaaien:
2. med.-pass., intrans. trillen, sidderen, beven, schudden:
κραδαίνω, = κραδάω, schwingen, schwenken, schütteln ; bes. die Lanze, αἰχμὴ δʼ αἰνείαο κραδαινομένη κατὰ γαίης ᾤχετο, der geschwungene oder vom Wurf erschütterte Speer, Il. 16.614 ; Παλλὰς κραδαίνουσʼ ἔγχος ἐπίλογχον χερί Eur. Herc.F. 1003 ; sp.D., wie Anacr. 27.9 ; ἔγχος Antiphil. 9 (VI.97); λόφους Ar. Ach. 965 ; auch χθόνα αὐταῖς ῥίζαις, Aesch. Prom. 1049 ; in späterer Prosa, κραδαινόμενος τὸ σῶμα, am Leibe zitternd, Plut. Cic. 35 ; auch übertr, διαστῆσαι καὶ κραδᾶναι Πελοπόννησον Alc. 15 ; Anton. 37 ; pass. zittern, in Furcht sein, Dion.Hal. 10.9.
κραδαίνω
[κραδάω.]
In pass., to quiver, shake : αἰχμὴ κραδαινομένη κατὰ γαίης ᾤχετο Il. 13.504=Il. 16.614 (app. referring to vibration after the spear’s entering the ground). Cf. Il. 17.524.
κραδαίνω = κραδάω, only mid. part., quivering. (Il.)
κραδαίνω
κρᾰδαίνω,
κραδάω
- 1to swing, wave, brandish, Eur., Ar.: to shake, agitate, Aesch.:—Pass., αἰχμὴ κραδαινομένη κατὰ γαίης quivering in the ground, Il.
- 2metaph. to agitate, Plut.