πίθηκος
πίθηκος, an ape, monkey
Could not find πίθηκε in Logeion dictionaries.
πίθηκε Noun: masculine vocative singular of πίθηκος
πίθηκος [ῐ], Dor. πίθᾱκος, ὁ,
- ape, monkey, Archil. 89.3, 91, S. Ichn. 122, Ar. Ach. 120, Arist. HA 502a17: as fem., πίθηκος μήτηρ Babr. 56; πίθηκον ἐνδυομένην putting on an apeʼs form, Pl. R. 620c; cf. πιθήκη.
- 2 nickname for a trickster, jackanapes, Ar. Ach. 907, Av. 440, Ra. 708, etc.; αὐτοτραγικὸς π., of Aeschines, D. 18.242.
- 3 prov., ἀντὶ λέοντος π. γίγνεσθαι Pl. R. 590b; ὑπὸ τῇ λεοντῇ πίθηκον περιστέλλειν Luc. Philops. 5; π. ἐν πορφύρᾳ ‘borrowed plumes’, Diogenian. 7.94; ἐν πιθήκοις ὄντα δεῖ εἶναι π. ‘in Rome we do as the Romans do’, Apollod.Com. 1.3; ὄνος ἐν πιθήκοις ‘parmi les aveugles le borgne est roi’, Men. 402.8.
- 4 dwarf, Suid.
- II a ζῷον σελαχῶδες, Ael. NA 12.27.
πίθηκος, ου (ὁ) [ῐ] singe, Ar. Ach. 120, etc. ; Plat. Hipp. ma. 289b ; Arstt. H.A. 2, 8, 1, etc. ; ἡ πίθηκος, Babr. 55, 1, guenon ; prov. ἀντὶ λέοντος πίθηκον γίγνεσθαι, Plat. Rsp. 590b, devenir singe au lieu de lion ; π. ὑπὸ λεοντῇ, Luc. Philops. 5, singe sous une peau de lion ; fig. homme laid, magot, Ar. Ach. 907, Eccl. 1072, etc. ; Dém. 307, 25, etc. ; π. θαλάττιος, El. N.A. 12, 27, sorte de σελάχη ||
➳ Dor. πίθακος [ᾱ] Ar. Ach. 907.
Étym. p.-ê. pré-grec.
πίθηκος, ὁ (auch πίθηξ und πίθων), der Affe ; Ar. Ach. 120, Av. 440 u. öfter ; sprichwörtlich ἀντὶ λέοντος πίθηκον γίγνεσθαι, Plat. Rep. IX.590b ; πίθηκος ἐν πορφύρᾳ, Diog. 7.94. – Nach Suid. auch ὁ βραχὺς ἀνθρωπίσκος. – Auch wie bei uns Schimpfwort, πίθηκος αὐτοτραγικός, Dem. 18.242. – Die Ableitung von πείθω, πιθανός ist zw.
1
λαβὼν πιθήκου ὀφθαλμὸν ἢ νέκυος βιοθανάτου καὶ βοτὰνην ἀγλαοφωτίδος
toma el ojo de un mono o de un muerto de forma violenta y una planta de peonia
2
ὥρᾳ πρώτῃ μορφὴν ἔχεις καὶ τύπον παιδὸς πιθήκου
en la hora primera tienes la forma y figura de un mono joven
πίθηκος
πίθηκος (ῐ), Doric πίθᾱκος, ὁ,
- an ape, monkey, Ar.; as fem., πίθηκος μήτηρ Babr.:—of persons, an ape, jackanapes, Ar., Dem. deriv. uncertain