παροξυντικός
παροξυντικός, fit for inciting
Could not find παροξυντικὸν in Logeion dictionaries.
παροξυντικὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of παροξυντικός
παροξ-υντικός, ή, όν,
- fit for inciting or urging on, εἴς τι X. Cyr. 2.4.29; λόγοι π. πρός τι D. 20.105; ἐπί τι Plu. Pomp. 37.
- 2 exasperating, provoking, Isoc. 1.31: Medic., aggravating bad symptoms, Hp. Prorrh. 1.50. Adv. παροξυντικῶς Plu. Aud.poet. 2.21a.
- II easily provoked, τὸ π. τοῦ ἤθους Arist. VV 1251a8.
- III π. ἡμέρα day of the fit in intermittent fevers, Gal. 7.340.
παροξυντικός, ή, όν :
I act. propre à aiguiser ; fig. :
1 propre à exciter, avec εἰς et l’acc. Xén. Cyr. 2, 4, 29 ; πρός et l’acc. Dém. 489, 4 ; ἐπί et l’acc. Plut. Pomp. 37 ||
2 propre à irriter, à exaspérer, Isocr. 9a ||
3 t. de méd. qui exacerbe, Hpc. 11c, 218h ||
II pass. qui est facilement excité, Arstt. Virt. et vit. 6, 3.
Étym. παροξύνω.
1. prikkelend, opwekkend, met
2. geneesk. verslechterend.
παροξυντικός, ή, όν, zum Antreiben gehörig, ermunternd ; εἰς τὸ σπεύδειν, Xen. Cyr. 2.4.29 ; λόγοι παροξυντικοὶ πρὸς τὸ παῖσαι, Dem. 20.105 ; auch zum Zorne, Isocr. 1.31 u. Folgde ; λόγον παρ. ἐπὶ τὴν ἀναίρεσιν τῶν Ῥωμαίων, Plut. Pomp. 37 ; – auch adv., Plut.
παροξυντικός, ή, όν
- 1fit for inciting or urging on, Xen., Dem.
- 2exasperating, provoking, Isocr.