προκαθίημι
προκαθίημι, to let down beforehand
Could not find προκαθησόμενον in Logeion dictionaries.
προκαθησόμενον future middle participle masculine accusative singular, future middle participle neuter nominative singular, future middle participle neuter vocative singular, future middle participle neuter accusative singular of προκαθίημι
προκαθ-ίημι,
- let down beforehand, εἰς τὴν βαλανοδόκην βρόχον Aen.Tact. 18.9: metaph., εἰς ταραχὴν π. πόλιν plunge the city into confusion, D. 14.5; π. τινὰ ἐξαπατᾶν put a person forward in order to deceive, Id. 19.77; π. τὸν λόγον, τὴν δόξαν, spread it before, D.C. 58.9 (prob.), Aristid. 1.482J.:— Pass., ἐπὶ τῷ ὕδατι τὰ σκεύη προκαθεῖτο D.C. 62.15.
προ·καθίημι (f. -καθήσω, ao. -καθῆκα, etc.)
1 faire tomber auparavant : εἰς ταραχήν, Dém. 179, 20, jeter d’avance ou auparavant dans le trouble ||
2 lancer en avant contre : τινὰ ἐξαπατᾶν ὑμᾶς, Dém. 365, 13, lancer un agent pour vous tromper ; avec un rég. de chose, lancer d’avance (un bruit), répandre (une opinion) acc. DC. 58, 9 ; Arstd. t. 1, 482 ||
Moy. lancer, jeter : τι ἐπὶ τῷ ὕδατι, DC. 62, 15, qqe ch. dans l’eau.
προκαθίημι, (ἵημι), vor od. vorher hinab, hinunter schicken ; εἰς ταραχὴν τὴν πόλιν μὴ προκαθεῖναι, vorher in Unruhe stürzen, Dem. 14.5 ; feindlich gegen Einen vorher abschicken, τοῦτον αὖ προκαθῆκεν ἐξαπατᾶν ὑμᾶς, 19.77, Sp., wie Plut.
προκαθίημι
fut. -ήσω
- to let down beforehand: metaph., πόλιν πρ. εἰς ταραχήν to plunge the city into confusion, Dem.; πρ. τινὰ ἐξαπατᾶν to put a person forward in order to deceive, Dem.