προκαθίημι
προκαθίημι, to let down beforehand
προκαθ-ίημι,
- let down beforehand, εἰς τὴν βαλανοδόκην βρόχον Aen.Tact. 18.9: metaph., εἰς ταραχὴν π. πόλιν plunge the city into confusion, D. 14.5; π. τινὰ ἐξαπατᾶν put a person forward in order to deceive, Id. 19.77; π. τὸν λόγον, τὴν δόξαν, spread it before, D.C. 58.9 (prob.), Aristid. 1.482J.:— Pass., ἐπὶ τῷ ὕδατι τὰ σκεύη προκαθεῖτο D.C. 62.15.
προ·καθίημι (f. -καθήσω, ao. -καθῆκα, etc.)
1 faire tomber auparavant : εἰς ταραχήν, Dém. 179, 20, jeter d’avance ou auparavant dans le trouble ||
2 lancer en avant contre : τινὰ ἐξαπατᾶν ὑμᾶς, Dém. 365, 13, lancer un agent pour vous tromper ; avec un rég. de chose, lancer d’avance (un bruit), répandre (une opinion) acc. DC. 58, 9 ; Arstd. t. 1, 482 ||
Moy. lancer, jeter : τι ἐπὶ τῷ ὕδατι, DC. 62, 15, qqe ch. dans l’eau.
προκαθίημι, (ἵημι), vor od. vorher hinab, hinunter schicken ; εἰς ταραχὴν τὴν πόλιν μὴ προκαθεῖναι, vorher in Unruhe stürzen, Dem. 14.5 ; feindlich gegen Einen vorher abschicken, τοῦτον αὖ προκαθῆκεν ἐξαπατᾶν ὑμᾶς, 19.77, Sp., wie Plut.
προκαθίημι
fut. -ήσω
- to let down beforehand: metaph., πόλιν πρ. εἰς ταραχήν to plunge the city into confusion, Dem.; πρ. τινὰ ἐξαπατᾶν to put a person forward in order to deceive, Dem.