προκάμνω
προκάμνω, to work
προκάμνω,
- work or toil before, Thgn. 925.
- II toil for or in defence of, τινος S. Aj. 1270.
- III grow weary, give up, μὴ πρόκαμνε A. Eu. 78; μὴ προκάμητε πόδα E. HF 119 (lyr.); of dogs, Poll. 5.64, cf. Porph. Abst. 3.18.
- IV have a previous illness, Th. 2.49.
- 2 to be distressed beforehand, τοῖς μέλλουσιν ἀλγεινοῖς ib. 39: c. gen., Ael. VH 14.6.
προ·κάμνω (f. -καμοῦμαι, ao. 2 προέκαμον, par contr. προὔκαμον, etc.)
I travailler d’avance ou en continuant, d’où :
1 se fatiguer d’avance, Thgn. 921 ; ou s’efforcer encore, Eur. H.f. 119, etc. ||
2 s’affliger d’avance : τινί, Thc. 2, 39, de qqe ch. ||
3 tomber malade ou succomber auparavant, Thc. 2, 49 ||
II travailler, se fatiguer, se donner de la peine pour qqn, Soph. Aj. 1270.
1. voortijdig opgeven;
2. tevoren lijden:
3. zwoegen voor, met gen.:
προκάμνω, (κάμνω), vorarbeiten, sich vorher anstrengen, Theogn. 921 ; sich für Einen anstrengen, τινός, Soph. Aj. 1249 u. Sp.; – vorher krank sein, leiden, εἴ τις προέκαμνέ τι, Thuc. 2.49. vgl. 2.39, dah. vorher ermatten, μὴ πρόκαμνε τόνδε βουκολούμενος πόνον, Aesch. Eum. 78, μὴ προκάμητε πόδα, Eur. Herc.F. 119, Ael. V.H. 14.6 setzt προκάμνειν τῶν ἐπιόντων, entgegen dem ἐπικάμνειν ἐπὶ παρεληλυθότων.
προκάμνω
fut. -καμοῦμαι
aor2 προέκαμον
- Ito work or toil before, Theogn.
- IIto toil for or in defence of, τινός Soph.
- IIIto grow weary, give up, μὴ πρόκαμνε Aesch.; μὴ προκάμητε πόδα Eur.
- IVto have a previous illness, Thuc.;— to be distressed beforehand, Thuc.