προσφωνηματικός
προσφωνηματικός, usual in addressing
προσφων-ημᾰτικός, ή, όν,
- usual in addressing, λόγος π. a public oration or address, D.H. Rh. 5 tit., cf. Sch. E. Hec. 299.
προσφωνηματικός, ή, όν [ᾰ] qui sert à interpeller, DH. Rhet. 5.
Étym. προσφώνημα.
προσφωνηματικός, ή, όν, zurufend, bei einer Anrede schicklich, gewöhnlich, Sp., bes. Gramm.