πρυμνός
πρυμνός, the hindmost, undermost, end-most
Could not find πρυμνότατον in Logeion dictionaries.
πρυμνότατον masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of πρυμνός
πρυμν-ός, ή, όν, Ep. Adj.
- hindmost, undermost, end-most, π. βραχίων the end of the arm (where it joins the shoulder), Il. 13.532, 16.323; π. γλῶσσα, κέρα, σκέλος, ὦμος, the end of the [limb] next the body, 5.292, 13.705, 16.314, Od. 17.504; ὕλην π. ἐκτάμνειν cut off at the root, Il. 12.149; δόρυ π. the lowest part of a spear-head (where it joins the shaft), 17.618; [λᾶας] πρυμνὸς παχύς broad at base, opp. ὕπερθεν ὀξύς, 12.446; πέτραι τε [πρ]υμναί broad-based rocks, prob. in E. Antiop. p.21 A.: Sup. πρυμνότατος Od. 17.463; cf. πρύμνα, πρυμνόν; Hsch. has πρυμνός· κάτωθεν βαρύς, ἢ πλοῦτος.
πρυμνός, ή, όν, qui est au bout, à l’extrémité :
1 qui est à l’extrémité supérieure : πρ. βραχίων, Il. 13, 532 ; 16, 323, le haut du bras, près de l’épaule ; πρυμνὸν σκέλος, Il. 16, 314, le haut de la jambe, le mollet ; πρυμνὴ γλῶσσα, Il. 5, 292, la racine de la langue ||
2 qui est à l’extrémité inférieure : πρυμνὴ ὕλη, Il. 12, 149, bois à la racine ou au pied ; subst. τὸ πρυμνόν, Il. 5, 339 ; τὰ πρυμνά, Pd. P. 5, 125, bout inférieur, extrémité inférieure ||
Sup. πρυμνότατος, Od. 17, 463.
Étym. pré-grec ; p.-ê. apparenté à πρέμνον.
1. steeds pred., voor het achterste, diepste, binnenste, onderste deel van iets dat uitsteekt: bij de wortel, aan de basis, aan de achterkant:
2. subst. n.
πρυμνός, der äußerste, letzte, hinterste ; βραχίων, das äußerste Ende des Armes, womit der Arm an der Schulter ansitzt, Il. 13.532, 16.323 ; γλῶσσα, 5.292 ; σκέλος, ἔνθα πάχιστος μυὼν ἀνθρώπου πέλεται, 16.314 ; auch κέρας, 13.705 ; u. so von Gliedern immer der Teil, der dem Leibe zunächst ist, die Wurzel ; πρυμνὴν ὕλην ἐκταμόντες, 12.149, das Holz am untersten Ende, an der Wurzel abhauen ; δόρυ πρυμνόν, das untere Ende der Lanzenspitze, 17.618, Schol. ἐπιδορατίς ; auch im superl., πρυμνότατον κατὰ νῶτον, Od. 17.463 ; substantivisch gebraucht, πρυμνὸν θέναρος, Il. 5.339 (vgl. πρύμνα); Pind. πρυμνοῖς ἀγορᾶς ἔπι, P. 5.87, an dem äußersten Ende des Marktes ; ἀπὸ πρυμνᾶς Ὄσσας ἱερὰς νάπας, Eur. El. 445 ; sp.D. – Es ist verwandt mit πρέμνον u. wird im EM. von πείρω, περάω abgeleitet.
πρυμνός
-ή, -όν.
- 1
The hindmost or endmost part of the . . ., the base or root of the . . . (in the case of a part of the body denoting the end next the body) : γλῶσσαν πρυμνήν Il. 5.292, ἄγνυτον ὕλην πρυμνὴν ἐκτάμνοντες (at the bases of the boles) Il. 12.149, ἐξέρυσε πρυμνοῖο βραχίονος ἔγχος Il. 13.532. Cf. Il. 13.705, Il. 16.314, 323 : Od. 17.504.
Superl. πρυμνότατος : πρυμνότατον κατὰ νῶτον
(i.e. where the back and shoulder join) Od. 17.463.At the base : λᾶας πρυμνὸς παχύς Il. 12.446.
- 2
App. in neut. as sb., the root (of the . . .) : πρυμνὸν ὕπερ θέναρος Il. 5.339.
- 3
App. in neut. as adv., by the root : ἐξ ὀδόντας ὦσε δόρυ πρυμνόν Il. 17.618.
- 1
πρυμνός , sup. πρυμνότατος (Od. 17.463): at the extreme end, usually the lower or hinder part; βραχίων, ‘end’ of the arm near the shoulder, Il. 13.532; γλῶσσα, ‘root’ of the tongue, Il. 5.292; so κέρας, Il. 13.705; νηῦς πρυμνή, at the stern, ‘aft,’ ‘after part,’ cf. πρύμνη, Od. 2.417; δόρυ, here apparently the upper end, ‘by the point,’ Il. 17.618; of a stone, πρυμνὸς παχύς, thick ‘at the base,’ Il. 12.446; ὕλην πρυμνήν, wood ‘at the root,’ Il. 12.149.—Neut. as subst., πρυμ-νὸν θέναρος, ‘end of the palm,’ just below the fingers, Il. 5.339.
πρυμνός, ή, όν
- the hindmost, undermost, end-most: in Hom. always of the end of the limb next the body, the root, πρυμνὸς βραχίων, πρυμνὴ γλῶσσα, etc.; so, πρυμνὴν ὕλην ἐκτάμνειν to cut off the wood at the root, Il.; δόρυ πρυμνόν the part of a spear-head where it joins the shaft, Il.; λᾶας πρυμνὸς παχύς a stone broad at base, opp. to ὕπερθεν ὀξύς (which follows), Il.; Sup. πρυμνότατος Od.:—for πρύμνη ναῦς, v. πρύμνα. deriv. uncertain