ἀνάρμοστος
ἀνάρμοστος, unsuitable, incongruous, disproportionate
Could not find ἀνάρμοστον in Logeion dictionaries.
ἀνάρμοστον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀνάρμοστος
- not fitting, of dress, X. Mem. 3.10.13; of sound, out of tune, Pl. Ti. 80a; opp. εὐάρμοστος, Tht. 178d: metaph. of the soul, Phd. 93c, cf. Smp. 206c; ἀ. τινί 206d; incongruous, μεταβολὴ ἀ. τοῖς θεοῖς Iamb. Myst. 3.27. Adv. -τως Pl. R. 590b.
- II of persons, impracticable, Hdt. 3.80, Ar. Nu. 908.
- 2 unfitted, unprepared, πρός τι Th. 7.67.
I
1 inarmónico, falto de armonía
ψυχή
ἀνάρμοστον δ' ἐστὶ τὸ αἰσχρὸν ... τὸ δὲ καλὸν ἁρμόττον
• subst.
τὸ ἀ. καὶ τὸ μὴ ἕν
• desajustado
• fig. inadecuado
ἀναρμοστότατον δὲ πάντων· ἢν ... θωμάζῃς
y lo más inadecuado de todo, si lo admiras
• c. dat.
τῶν δὲ κωμῳδιῶν ἡ μὲν ἀρχαία ... ἀνάρμοστος ἀνθρώποις πίνουσιν
μεταβολὴ ... ἀ. τοῖς θεοῖς
(θεραπεία) τοῖς δὲ ἀπὸ πολλοῦ δηχθεῖσιν ἀ.
κρᾶσις ... τοῦ οἴνου πρὸς ἐκείνους ... ἀνάρμοστος
2 mús. desafinado, discordante
φθόγγοι
περὶ ἀναρμόστου τε καὶ εὐαρμόστου
ὄργανον
op. εὐάρμοστος
ἀνακρούεται ἀνάρμοστόν τι καὶ ἀσύντακτον
3 de pers. intratable, antipático
τυφογέρων εἶ κἀνάρμοστος
II adv. -ως desajustadamente
ὅταν ... συντείνηται ἀ.
πόλεις ... ἀμέτρως καὶ ἀ. προσφερόμεναι
1. van pers. niet passend; niet geschikt; onhandelbaar.
2. van zaken ongeschikt; niet harmonieus.
- Iunsuitable, incongruous, disproportionate, Hdt., Xen.:—of sound, out of tune, Plat.:—adv. -τως, Hdt.
- IIof persons, impertinent, absurd, Ar.
- 2unfitted, unprepared, πρός τι Thuc.