ἄναρκτος
ἄναρκτος, not governed
ἄναρκτος, ον, (ἄρχω)
- not governed or subject, Th. 5.99; not submitting to be governed, βίος A. Eu. 526 (where Wieseler metri gr. ἀνάρχετος, on analogy of ἀπεύχετος), S. Fr. 30.
1 que no se somete a disciplina
βίος
2 que no puede ser sometido
νησιώτης
οὐδεὶς δ' ἄναρκτος οὐδ' αὐτοτελής
ἄν·αρκτος, ος, ον :
1 sans maître, non gouverné, Eschl. Eum. 526 ; Soph. fr. 28 ; joint à αὐτοτελής, Plut. M. 754d ||
2 qui ne se laisse pas gouverner, Thc. 5, 99.
Étym. ἀν-, ἄρχω.
ἄναρκτος, 1) unbeherrscht, ohne Oberherrn, βίος Aesch. Eum. 500 ; Soph. frg. 28.
2) keinen Oberherrn duldend, sich nicht beherrschen lassend, Thuc. 5.99.
2) keinen Oberherrn duldend, sich nicht beherrschen lassend, Thuc. 5.99.
ἄναρκτος
ἄρχω
- not governed or subject, Thuc.: not submitting to be governed, Aesch.