ἀναμπλάκητος
ἀναμπλάκητος, unerring, unfailing
Could not find ἀναμπλάκητον in Logeion dictionaries.
ἀναμπλάκητον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀναμπλάκητος
ἀναμπλάκητος, ον,
- unerring, unfailing, Κῆρες ἀνᾰπλάκητοι S. OT 472 (lyr.).
- 2 of a man, without crime or error, A. Ag. 345, S. Tr. 120.
1 que no yerra o fracasa
Κῆρες ἀναπλάκητοι
los Hados implacablesτις θεῶν αἰὲν ἀναμπλάκητον ᾍδα σφε δόμων ἐρύκει
siempre hay algún dios que le libra de tropezar y caer en la mansión de Hades
2 que no desatina, que no causa ofensa c. dat.
θεοῖς δ' ἀ. ... στρατός
ἀν·αμπλάκητος, ος, ον [ᾰκ]
1 qui ne s’égare pas, infaillible, Soph. O.R. 472 (var. ἀναπλάκητος), Tr. 120 ||
2 innocent, Eschl. Ag. 344.
Étym. ἀν-, ἀμπλακεῖν.
1. die zich niet vergist, onfeilbaar:
2. die geen misdaad heeft begaan,
ἀναμπλάκητος, nicht fehlend, nichtirrend, conj. Soph. Tr. 120, vgl. ἀναπλάκητος.
ἀναμπλάκητος
- 1unerring, unfailing, Soph.
- 2of a man, without error or crime, Aesch., Soph.