ἀνακλαίω
ἀνακλαίω, to weep aloud, burst into tears
Could not find ἀνεκλαύσατο in Logeion dictionaries.
ἀνεκλαύσατο aorist middle indicative 3rd singular of ἀνακλαίω
ἀνακλαίω, Att. ἀνακλάω, fut. -κλαύσομαι Telecl. 1 D.:—
- weep aloud, burst into tears, ἀνακλαύσας μέγα Hdt. 3.14, cf. 66, D.C. Fr. 18.10.
- 2 c. acc., weep for, κακὰ μέζω ἢ ὥστε ἀνακλαίειν Hdt. 3.14: so in Med., ὑμῖν τάδʼ . . ἀνακλαίομαι S. Ph. 939; τὰς παρούσας ἀτυχίας ἀνακλαύσασθαι πρὸς ὑμᾶς Antipho 2.4.1.
llorar, lamentar c. ac. int.
ἀνακλαύσας μέγα
μεγάλα
• c. ac. compl. dir.
τὸν τοῦ μνηστῆρος ἀνακλαίεις μόρον
• en v. med. c. ac. int. y dat. de pers. o πρός y ac.
ὑμῖν τάδε ... ἀνακλαίομαι
τὰς παρούσας ἀτυχίας ἀνακλαύσασθαι πρὸς ὑμᾶς
ἀνα·κλαίω, att. -κλάω [ᾱ] (ao. ἀνέκλαυσα) éclater en sanglots, Hdt. 3, 14 || Moy. ἀν. τινί τι, Soph. Ph. 939, ou τι πρός τινα, Ant. 119, 24, exhaler auprès de qqn sa douleur de qqe ch.
ἀνακλαίω, (κλαίω), in Weinen ausbrechen, aor. ἀνακλαύσας, Her. 3.14.66 ; beweinen, 3.14 ; θανόντα Theocr. 1.72. Im med. klagen, ὑμῖν τάδε ἀνακλάομαι Soph. Phil. 927 ; πρός τινά τι ἀνακλαύσασθαι, Antiph. II.δ, 1 ; so oft im med., Dion.Hal.; Plut. Cat. min. 23.
ἀνακλαίω
Note also that there is another verb ἀνακλάω
- 1to weep aloud, burst into tears, Hdt.
- 2c. acc. to weep for, Hdt.; so in Mid., Soph.