ἀνακήρυκτος
ἀνακήρ-υκτος, ον,
- = ἀκήρυκτος, dub. in Poll. 8.139.
proclamado ruidosamente, ensalzado, glorificado
ὅταν δὲ αὐτὸν ἀνακήρυκτον ποιῶσι ταῖς θεοκρίτοις ἀξίαις
ἡ ... σαρκικὴ ἡδονὴ ... ἔστιν ... ὄρος ... ἁμαρτίας καὶ ἀνακηρύκτου προθέσεως
ἀνακήρυκτος, öffentlich bekannt gemacht, bes. durch den Herold.