Logeion | ἀρνέομαι

ἀρνέομαι, fut. -ήσομαι A. Pr. 268, Ar. Ec. 365; also ἀρνηθήσομαι S. Ph. 527 (ἀπ-), Ev.Luc. 12.9: aor. Pass. ἠρνήθην freq. in Att., Th. 6.60, etc.: also aor. Med. ἠρνησάμην Hom. (v. infr.), Hdt. 3.1; rare in Trag. and Att., E. Ion 1026, Aeschin. 2.69, 3.324: pf. ἤρνημαι D. 28.24:—

deny, disown, τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι Il. 14.212, Od. 8.358, etc.; ἀ. ἀμφὶ βόεσσιν h.Merc. 390; ἀ. ἃ εἶπον E. Hec. 303: abs., Hdt. 2.174; ἀρνούμενοι ἔπαινοι negative praises, Plu. Adul. 2.58a.
- - 2 refuse, τόξον . . δόμεναί τε καὶ ἀρνήσασθαι Od. 21.345, cf. Hes. Op. 408, Hdt. 3.1; ἀ. γάμον Od. 1.249; ἀ. χρείαν decline, renounce a duty or office, D. 18.282; διαθήκην Id. 36.34; κληρονομίαν PFlor. 61.49 (i A.D.); ζωὰν ἀ., of a suicide, AP 7.473 (Aristodic.); δυνάμει τὸν βίον ἀ. S.E. M. 11.163; ἀ. ἀνθρώπους cast aside humanity, Him. Or. 2.10.
  - 3 abs., say No, decline, ὁ δʼ ἠρνεῖτο στεναχίζων Il. 19.304; αὐτὰρ ὅ γʼ ἠρνεῖτο στερεῶς 23.42, etc.
  - 4 in expressing denial, c. inf., either without μή, deny that . ., A. Eu. 611, E. IA 966; or with μή, say that . . not . ., Ar. Eq. 572, Antipho 3.3.7, etc.; οὐδʼ αὐτὸς ἀρνεῖται μὴ οὐ . . D.C. 50.22; also οὐκ ἂν ἀρνοίμην τὸ δρᾶν S. Ph. 118; ἀ. ὅτι οὐ . ., ὡς οὐ . ., X. Ath. 2.17, Lys. 4.1, D. 9.54.
  - 5 in expressing refusal, c. inf., ἀ. εἶναι χρηστούς Hdt. 6.13: poet. also c. part., οὐ γὰρ εὐτυχῶν ἀρνήσομαι E. Alc. 1158, cf. Or. 1582.

1 c. ref. al futuro negarse a, rechazar, rehusar τεὸν ἔπος Il.14.212, Od.8.358, τὸ δρᾶν S.Ph.118, στυγερὸν γάμον Od.1.249, 16.126, 24.126, ταύτην τὴν χρείαν D.18.282, ταῦτα Ar.Ec.798, τοῦτο X.Mem.4.2.10, πλόον Euph.91, μόθον Nonn.D.34.354, πολέμους Nonn.D.35.164, λήια Nonn.D.2.216, c. inf. δρᾶσαι A.Eu.611, εἶναι χρηστούς Hdt.6.13, τὸ κοινὸν αὔξειν E.IA 966, ἀκοῦσαι Call.SHell.287.12, εἰδέναι LXX Sap.12.27, cf. 16.16, 17.10

• c. ac. de pers. renegar de τὸν Πατέρα καὶ τὸν Ὑιόν 1Ep.Io.2.22, cf. 23, 2Ep.Petr.2.1, αὐτόν Eu.Matt.10.33, σε Colluth.175, τεὴν ... κούρην Nonn.D.4.36

• repudiar προτέρην ἀέκων ἠρνήσατο νύμφην a pesar suyo repudió a su primera mujer Nonn.D.5.581

• abs. decir que no, negarse ὅ γ' ἠρνεῖτο στερεῶς Il.23.42, μηδέ τις ἀρνείσθω Od.8.43, cf. Il.14.191, 19.304, Od.21.345, Hes.Op.408, Ar.Ec.365.

2 c. ref. al pasado negar τάδ' οὐκ ἀρνήσομαι A.A.1380, ἃ δ' εἶπον E.Hec.303, φόνους E.Io 1026, τὰ πλεῖστα (τῶν μαρτυριῶν) Is.4.20, τὰ ὑπάρχοντα Arist.EN 1127^a23, τὴν ἁμαρτίαν I.AI 6.151, τὴν ἀντιποίησιν S.E.M.6.27, c. part. ἀρνεῖ κατακτάς niegas haber cometido el crimen E.Or.1581, οὐ γὰρ εὐτυχῶν ἀρνήσομαι E.Alc.1158, γενόμενος οὖν τούτου μαθητὴς ὁ Ἐπίκουρος ... ἠρνεῖτο ἐκ παντὸς τρόπου S.E.M.1.3

• c. or. complet. neg. negar que c. μή e inf. ἠρνοῦντο μὴ πεπτωκέναι negaban que habían sido derribados Ar.Eq.572, αἰ δ' ἀννίοιτο μ ἄγεν si negara haberlo llevado, ICr.l.c., μὴ αὐτόχειρες γεγενῆσθαι X.HG 7.3.7, τῶν ἄλλων μαθημάτων ... τι μὴ γινώσκειν Plb.4.20.11, c. μὴ οὐκ e inf. οὓς οὐδ' αὐτὸς ἀρνεῖται μὴ οὐκ ἐχθροὺς ... ἡγεῖσθαι a quienes ni siquiera él niega que los tiene por enemigos D.C.50.22.2

• c. ὅτι οὐ, ὡς οὐ negar que ἀρνεῖσθαι ... ὅτι οὐ παρῆν X.Ath.2.17, ὡς οὐκ ἀπέδωκε Lys.4.1, cf. D.9.54, Luc.DDeor.1.1, 1Ep.Io.2.22

• abs. decir que no, negar ἑκὼν ἑκὼν ἥμαρτον, οὐκ ἀρνήσομαι A.Pr.266, cf. Eu.463, S.OT 571, E.Or.1089, Ar.Pl.893, Hdt.2.174, Th.8.9, Eu.Luc.8.45, Eu.Io.1.20, Act.Ap.4.16.

3 c. ἀμφί mentir παῖδα (e.d. Hermes) εὖ καὶ ἐπισταμένως ἀρνεύμενον ἀμφὶ βόεσσιν h.Merc.l.c.

4 apostatar Herm.Sim.9.26.5, Vis.2.3.4, Origenes Mart.35 (p.33.9).

•DMic. a-ne-ta-de.

•Etim. dud. quizá rel. arm. uranam ‘negar’, lat. ōrō < *erH^u̯₃-, cf. tb. het. aruwai ‘orar’, tb. es posible la rel. c. αἴρω q.u.

ἀρνέομαι-οῦμαι (impf. ἠρνούμην, f. ἀρνήσομαι, ao. ἠρνήθην, pf. ἤρνημαι)

1 nier, avec l’inf. Hdt. 6, 13 ; Eschl. Eum. 611 ; Eur. I.A. 966 ; avec μή et l’inf. Ar. Eq. 572 ; Xén. Ath. 2, 17, etc. ; avec μὴ οὐ et l’inf. DC. 50, 22 ; avec ὅτι οὐ, ὡς οὐ et l’ind. Xén. Ath. 2, 17 ; Dém. 124 fin, etc. ; poét. avec un partic. οὐ γὰρ εὐτυχῶν ἀρνήσομαι, Eur. Alc. 1158, car je ne nierai pas que je ne sois heureux ||

2 repousser, refuser : γάμον, Od. 1, 249, repousser un hymen ; ἔπος, Il. 14, 212 ; Od. 8, 358, etc. une prière ; χρείαν, Dém. 319, 26, décliner une obligation (sel. d’autres, nier une relation) ; abs. refuser, dire non, Il. 19, 304, etc. ||

3 p. suite, se rétracter : ἃ δ’ εἶπον εἰς ἅπαντας οὐκ ἀρνήσομαι, Eur. Hec. 303, ce que j’ai dit devant tous, je ne le rétracterai pas ; cf. Eur. Med. 626 ||

➳ Prés. part. ion. ἀρνεύμενος, Hh. Merc. 390. Ao. épq. ion. et de prose réc. ἠρνησάμην, Anth. 11, 272 ; Call. Cer. 75 ; Nonn. D. 4, 36, etc. ; en prose réc. DH. 9, 13 ; Luc. D. mer. 7, 4, etc. ; rar. en prose att. Eschn. 3, 224 Baiter-Sauppe ; Hypér. fr. 3, 140 ; poét. ἀρνησάμην, Anth. 7, 473 ; opt. 2 sg. ἀρνήσαιο, Il. 14, 191 ; inf. ἀρνήσασθαι, Il. 14, 212 ; Od. 21, 345 ; Hdt. 3, 1, etc. ; en prose réc. Arstt. Top. 8, 7 ; DL. 2, 12, 5 ; part. ἀρνησάμενος, Hpc. Epist. 9, 368 Littré ; en prose réc. DL. 2, 12, 4, etc.

ἀρνέομαι
1. weigeren, afslaan, met acc.: ἀ. ἔπος een verzoek weigeren Il. 14.212; οὔτ’ ἀρνεῖται … γάμον ze zegt geen nee tegen het huwelijk Od. 1.249; met inf.: οὐκ ἠρνούμεθ’ ἂν τὸ κοινὸν αὔξειν ik zou niet geweigerd hebben het gemeenschappelijk belang te dienen Eur. IA 966; ook abs.
2. ontkennen: ἃ δ’ εἶπον ... οὐκ ἀρνήσομαι hetgeen ik gezegd heb, zal ik niet ontkennen Eur. Hec. 303; met μή + inf.: ἠρνοῦντο μὴ πεπτωκέναι zij ontkenden gevallen te zijn Aristoph. Eq. 572; met ὅτι of ὡς: καὶ πάλιν ἠρνήσατο ... ὅτι οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπον en opnieuw ontkende hij: “Ik ken de kerel niet” NT Mt. 26.72; poët. met ptc.: ἀρνῇ κατακτάς; ontken je gedood te hebben? Eur. Or. 1581.

ἀρνέομαι, verneinen ; fut. ἀρνήσομαι, aor. ἠρνήθην u. ἠρνησάμην, letzteres in Att. Prosa selten ; ἀρνησαίμην Aesch. 2.69 ; ἀρνήσῃ konjunkt. Eur. Ion. 1026 ; ἀρνήσασθαι Her. 3.1 ; Homer. Formen : ἀρνεῖται Od. 1.249, 16.126, ἀρνείσθω 8.43, ἠρνεῖτο Il. 19.304, 23.42, Od. 24.126, ἀρνήσαιο Il. 14.191. ἀρνήσασθαι Od. 21.345, 8.358, Il. 14.212 ; – τί, etwas verweigern, τόξον, ᾧ κʼ ἐθέλω, δόμεναί τε καὶ ἀρνήσασθαι Od. 21.345 ; οὔτʼ ἀρνεῖται γάμον οὔτε τελευτὴν ποιῆσαι δύναται 1.249, vgl. 24.126 ; ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο, ἦέ κεν ἀρνήσαιο Il. 14.191 ; τεὸν ἔπος ἀρνήσασθαι, deine Bitte abzuschlagen, Il. 14.212 ; absol., ὁ δʼ ἠρνεῖτο 19.304, vgl. 23.42, Od. 8.43 ; – leugnen, Thuc. 6.60 ; φόνους Eur. Ion. 1026 ; – τινί τι, Dio Chrys. I.469 ; – Ggstzvon δοῦναι Her. 3.1 ; Aesch. Prom. 266 ; mit der Negat. Soph. τὸ δρᾶν Phil. 118 ; beim abhängigen Inf. μή, ἠρνεῖτο μὴ αὐτόχειρ γενέσθαι Xen. Hell. 7.3.7 ; ὡς οὐκ εἰσὶ τοιοῦτοι Dem. 9.54 ; ἀρνηθῆναί τι μὴ γιγνώσκειν Pol. 4.20.11 ; Sp.; mit dem partic., ἀρνῇ κατακτάς Eur. Or. 1581 ; vgl. Aj. 1161.

ἀρνέομαι

- 1
  To refuse, decline: γάμον Od. 1.249 = Od. 16.126, Od. 24.126.
  
  To refuse to accede to: τεὸν ἔπος Il. 14.212: = Od. 8.358.
  
  Absol., to refuse, decline to accede Il. 14.191, Il. 19.304, Il. 23.42: Od. 8.43.
- 2
  To refuse to give, withhold: τόξον Od. 21.345.

Number of occurrences in NT: 33
Strong 720

ἀρνέομαι, -οῦμαι, depon., [in LXX: Ge 18:15 (כּחשׁ pi.), Wi 12:27 16:16 17:10, IV Mac 8:7 10:15*;]

1. to deny, say no, opp. to εἰπεῖν: absol., Mt 26:70, Lk 8:45; seq. ὅτι, I Jo 2:22; c. inf., He 11:24.

2. In late Gk. (MM, s.v.), c. acc. pers., to deny, refuse to acknowledge, disown: Ac 3:14 7:35; Ἰησοῦν, Mt 10:33, II Ti 2:12, I Jo 2:22, Ju 4; ἑαυτόν, Lk 9:23, II Ti 2:13 (prove false to).

3. C. acc. rei (in cl. to refuse), to deny, abjure: I Ti 5:8, Tit 2:12, II Ti 3:5 (cf. ἀπαρνέομαι)

ἀρνέομαι , aor. inf. ἀρνήσασθαι: deny, refuse, say no, decline; δόμεναί τε καὶ ἀρνήσασθαι, Od. 21.345.

ἀρνέομαι Deriv. uncertain

- - 1Dep. opp. to φημί, to deny, disown, Hom., etc.
  - 2opp. to δίδωμι, to decline to give, refuse, Od., etc.
  - 3absol to say no, decline, refuse, Il.
  - 4dependent clauses are put in inf., with or without μή, to deny that, Hdt., Attic

Menu

Word wheel

ἀρνέομαι

Saved

Recent