ἀτελεύτητος
ἀτελεύτητος, not brought to an end
Could not find ἀτελεύτητον in Logeion dictionaries.
ἀτελεύτητον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of ἀτελεύτητος
- not brought to an end or issue, unaccomplished, ἀτελευτήτῳ ἐπὶ ἔργῳ Il. 4.175, cf. 1.527.
- 2 without an end, interminable, Parm. 8.32, Arist. Ph. 204a5, Cael. 273a5; everlasting, τὸ πᾶν Ocell. 1.2, cf. Plu. Cons.Apoll. 2.114f, etc.
- II of a person, impracticable, ἄτεγκτος κἀτελεύτητος S. OT 336.
I
1 no llevado a cabo, no cumplido
ἔργον
2 del que no se consigue nada de pers. testarudo
ἀλλ' ὧδ' ἄτεγκτος κἀτελεύτητος φανῇ;
• inalcanzable
ἔρωτα ἠράσθη κενὸν καὶ ἀτελεύτητον
3 que no tiene término de abstr.
οὐκ ἀ. τὸ ἐόν
τὸ διέξοδον
τὸ κύκλῳ κινούμενον
τὸ πᾶν
τὸ πένθος
θεός
ζωή τε καὶ βασιλεία
πυρὸς αἰωνίου καὶ σκώληκος ἀτελεύτου
II adv. -ως eternamente, para siempre
ἀ. ἀεὶ τῆς τριάδος ἀκτίστου μενούσης καὶ ἀ. ὑπαρχούσης
τὸ θεῖον τοῦ λόγου ... ἀ. ἔχον
1. van zaken onvoltooid; eindeloos.
2. van pers. bij wie je niets bereikt, met wie je er niet uitkomt:
2) Soph. O.R. 336, neben ἄτεγκτος, unerbittlich, bei dem man nichts erreicht.
3) unendlich, ewig, Sp., wie Plut. consol. Apoll. p. 351.
[ἀ-1 + τελευτάω.]
= ἀτέλεστος. (1): οὐκ ἐμὸν ἀτελεύτητον (my word never fails) Il. 1.527. Cf. Il. 4.175.
- Inot brought to an end or issue, unaccomplished, Il.
- IIof a person, impracticable, Soph.