ἅττα
ἅττα, att. p. ἅτινα, plur. neutre de ὅστις : οὐκ οἶδ’ ἅ. σοφίζει, Plat. Gorg. 497a, je ne sais quels sophismes tu imagines ; ἅττ’ ἂν περὶ ἰατρικῆς λέγῃς, Plat. Conv. 176d, ce que tu pourrais dire sur la médecine.
ἅττα, für ἅτινα, ion. ἄσσα u. ἅσσα. Bei Hom. ἅσσα Il. 1.554, 9.367, 10.208, 409, 20.127, Od. 5.188, 7.197 ; ὁπποῖʼ ἄσσα περὶ χροῒ εἵματα ἕστο Od. 19.218. Häufig in Prosa, gew. ἄττα mit einem nomen, doch auch allein, λέγειν ἄττα Plat. Soph. 236e ; γεωμετρίας ἄττα Theaet. 145c ; bei Zahlwörtern, ungefähr, τέτταρʼ ἄττα ῥεύματα Phaed. 112e.