ἐρειψίτοιχος
ἐρειψίτοιχος, overthrowing walls
ἐρειψίτοιχος [ῐ], ον,
- overthrowing walls, δωμάτων A. Th. 883 (lyr.): perh. to be read in B. 12.167.
ἐρειψί·τοιχος, ος, ον [ῐ] qui fait écrouler les murailles, Eschl. Sept. 884.
Étym. ἐρείπω, τοῖχος.
ἐρειψίτοιχος, Mauern niederreißend, Aesch. Spt. 863, δόμων.
ἐρειψίτοιχος
ἐρειψί-τοιχος, ον
- overthrowing walls, c. gen., Aesch.