ἐφίημι

ἐφίημι, Ion. ἐπ-, Dor. 3 sg. ἐφίητι Pi. I. 2.9, Ion. 3 pl. ἐπιεῖσι Hdt. 4.30: fut. ἐφήσω Od. 13.376: aor. 1 ind. ἐφῆκα, Ep. ἐφέηκα 9.38, Ion. ἐπῆκα Hdt. 5.63; in other moods aor. 2 forms were used, imper. ἔφες Il. 5.174; Ep. subj. ἐφείω 1.567, 2 sg. ἐφῇς S. El. 554, opt. ἐφείην Il. 18.124; Ion. inf. ἐπειναι Hdt. 2.100; part. ἐφείς S. Aj. 495 (v.l.), etc.:—Med., pres. inf. ἐφίεσθαι Antipho 5.79; part. ἐφιέμενος Od. 13.7: fut. ἐφήσομαι Il. 23.82: aor. 2 ἐφεῖτο S. Ph. 619:—Pass., pf. ἐφέωται and ἐφεῖται Hsch.: [ἐφῐημι Ep., ἐφῑημι Att.; yet Hom. always uses ἐφιείς, ἐφίει, ἐφῑέμενος with [ῑ], exc. ἐφῐει Od. 24.180]:—

• send to one, Πριάμῳ . . Ἶριν ἐφήσω Il. 24.117; μʼ ἐφέηκε . . καλέειν sent me to call, A.R. 1.712.
• • • 2 in Hom., c. inf., set on, incite to do, ἠλεός, ὅς τʼ ἐφέηκε πολύφρονά περ μάλʼ ἀεῖσαι Od. 14.464; so ἐ. τινὰ ἐχθοδοπῆσαι, χαλεπῆναι, στοναχῆσαι, Il. 1.518, 18.108, 124.
    • 3 of things, throw or launch at one, ὅς τοι πρῶτος ἐφῆκε βέλος 16.812; ἄλλοις ἐφίει βέλεα Od. 24.180, etc.; [ἔγχος], μελίην, Il. 20.346, 21.170; οἰστὸν ἐπί τινι E. Med. 632 (lyr.); ἐ. χεῖράς τινι to lay hands on him, μνηστῆρσιν ἀναιδέσι χεῖρας ἐφήσω Od. 20.39, cf. Il. 1.567, etc.
    • 4 of events, destinies, etc., send upon one, τοῖσιν ἀεικέα πότμον ἐφῆκε 4.396, etc.; Ἀργείοισι πολύστονα κήδεʼ ἐφῆκεν 1.445, cf. 21.524; μνηστήρεσσιν ἄεθλον τοῦτον ἐφήσω Od. 19.576; νόστον . ., ὅν μοι Ζεὺς ἐφέηκε which he hath laid upon me, 9.38; so πάντʼ ἐφήσω μόρον A. Eu. 502 (lyr.); τέκνοις ἀρὰς ἐ. Id. Th. 786 (lyr.).
    • 5 send against, in hostile sense, τῷ στρατοπέδῳ τὴν ἵππον Hdt. 5.63; τὴν ἵππον ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας Id. 9.49; ἡνίοχοι ἐφίεσαν ὠκέας ἵππους Hes. Sc. 307; στρατὸν ἐς πεδία E. Heracl. 393.
    • 6 let in, freq. of water, ἐπεῖναι τὸν ποταμὸν ἐπὶ τὴν χώρην Hdt. 7.130, cf. 2.100; τὸ ὕδωρ ἐπὶ τὴν ἔσοδον Id. 7.176; also ἐ. ἀκτῖνα Θήβαισι E. Ph. 5; ἀγέλας ἐπὶ τὰ χωρία X. Cyr. 1.1.2; ἄγαν ἐφῆκας γλώσσαν didʼst let loose, E. Andr. 954; ὀργήν τινι ἐ. Pl. Lg. 731d.
    • 7 throw into, ἐς λέβητʼ ἐφῆκεν ἕψεσθαι μέλη E. Cyc. 404.
  • II let go, loosen, esp. the rein, ἐ. καὶ χαλάσαι τὰς ἡνίας τοῖς λόγοις Pl. Prt. 338a; οὐρία ἐφέντα (abs.) ibid.; πᾶσαν ἐφεὶς ὀθόνην [τῷ ἀνέμῳ] AP 10.1 (Leon.), cf. A.R. 2.934.
  • • • b give up, yield, τινὶ τὴν ἡγεμονίαν Th. 1.95; πάντʼ ἐφέντες ἡδονήν E. Fr. 564; allow, τἆλλα τοῖς δούλοις Arist. Pol. 1264a21.
      • c c. inf., permit, allow, τινὶ ὀνειδίσαι Hdt. 1.90, cf. 3.113; σοί γʼ ἐφῆκα πᾶν λέγειν S. El. 631; ἢν ἐφῇς μοι (sc. λέγειν) ib. 554, cf. 556, 649: c. acc. et inf., τοὺς νεωτέρους ἐ. διώκειν X. Cyr. 4.2.24 (v.l. for ἀφ-):—Pass., ἐφεθήσεταί τινι c. inf., Luc. Pr.Im. 24.
      • d command, Pi. I. 2.9 (v. infr. B).
    • 2 give up, leave as a prey, ἐφῆκεν ἐλλοῖς ἰχθύσιν διαφθοράν S. Aj. 1297, cf. 495 (v.l.); τὴν ἀποσκευὴν ἐ. τοῖς στρατιώταις διαρπάσαι D.S. 14.75; intr. (sc. ἑαυτόν), give oneself up to, ἰσχυρῷ γέλωτι Pl. R. 388e; [παιδιᾷ] Id. Ti. 59c.
  • III put the male to the female, ἐπῆκε ὀχεῦσαι τὸν ἵππον Hdt. 3.85, cf. 4.30, Arist. HA 630b33.
  • IV as law-term, leave to another to decide, refer, δίκας ἐ. εἴς τινας D. 40.31; εἰς δικαστήριον ibid.; ἐ. τινὰ εἰς τὸ δικαστήριον refer him to . ., Id. 34.21; (sc. ἑαυτόν) appeal, εἰς τοὺς δικαστάς Id. 29.59; ἐπί τινα Luc. Bis Acc. 4; εἰς ἕτερον δικαστήριον Id. Herm. 30; ἀπό τινος D.C. 64.2: abs., Id. 37.27.
• B Med., lay oneʼs command or behest upon, ὑμέων δʼ ἀνδρὶ ἑκάστῳ ἐφιέμενος τάδε εἴρω Od. 13.7, cf. Il. 23.82, 24.300; ἐπιστολὰς ἅς σοι πατὴρ ἐφεῖτο A. Pr. 4; πρός τι τοῦτʼ ἐφίεσαι; S. OT 766: c. inf., ἐ. τινὶ ἀγγεῖλαι Id. El. 1111, cf. Ar. V. 242; χαίρειν τἀλλʼ ἐγώ σʼ ἐ. I bid thee have thy will, S. Aj. 112, cf. A. Ch. 1039: abs., ὡς ἐφίεσαι Id. Pers. 228 (troch.), cf. E. IT 1483; ἐ. ἐς Λακεδαίμονα send orders to . ., Th. 4.108.
• • • 2 allow or permit one to do, κάρα τέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι S. Ph. 619; f.l. for ὑφ- in X. An. 6.6.31, etc.
  • II c. gen., aim at, καλῶν Isoc. 2.25; ἀγαθοῦ τινος Arist. EN 1094a2, etc.; in fighting, τῶν προσώπων, τῶν ὅψεων, Plu. Pomp. 71, Caes. 45.
  • • 2 long for, desire, τί μοι τῶν δυσφόρων ἐφίῃ; S. El. 143 (lyr.); τί . . ἐφίεσαι φιλοτιμίας; E. Ph. 531; τῶν ἀλλοτρίων Antipho 5.79; τῶν κερδῶν, ἀρχῆς, Th. 1.8, 128; τῶν ἐν Σικελίᾳ ἀγαθῶν Id. 4.61; ἰσότητος Arist. Pol. 1302a25: c. gen. pers., X. Mem. 4.1.2: c. inf., ὧν . . σου τυχεῖν ἐφίεμαι ἄκουσον S. Ph. 1315; ἐ. ἄρξειν Th. 6.6 codd. (leg. ἄρξαι): c. acc. et inf., S. OT 1055.

ἐφίημι, (ἵημι), ion. ἐπίημι,
1) zusenden, zuschicken, Ἶριν Πριάμῳ Il, 24.117 ; bes. in feindlicher Beziehung, aufreizen, aufhetzen, βέλεα, ἔγχος μελίην τινί, ein Geschoß gegen Einen schleudern, schießen, 16.812, 15.444 ; ähnlich χεῖράς τινι, Od. 20.39 u. öfter, Hand an Jemand legen ; ein unglückliches Geschick über Einen verhängen, ihm auferlegen, μνηστῆρσιν ἀεικέα πότμον ἐφήσω, 19.550 u. sonst ; νόστον, ὅν μοι Ζεὺς ἐφέηκε 9.38 ; Ἀργείοισι πολύστονα κήδεʼ ἐφῆκεν Il. 1.445 ; so auch Tragg., πάντʼ ἐφήσω μόρον Aesch. Eum. 478, τέκνοις δʼ ἀραίας ἐφῆκεν ἐπικότους τροφάς Spt. 768 ; ὡς δυστυχῆ Θήβαισιν ἀκτῖνʼ ἐφῆκας Eur. Phoen. 5, χέρα τινί Hec. 1128 ; auch μήποτʼ ἐπʼ ἐμοὶ τόξων ἐφείης ὀϊστόν, Med. 634 ; πεδία ἐς τάδʼ οὐκ ἐφῆκέ πω στρατόν Heracl. 393, er hat noch kein Heer in dieses Land herangeführt ; ἄγαν ἐφῆκας γλῶσσαν εἴς τι, loslassen die Zunge, Andr. 955 ; τὸ ὕδωρ ἐπῆκαν ἐπὶ τὴν ἔσοδον, sie leiteten es nach dem Eingange Her. 7.176 ; – zulassen, ὄνους ταῖς ἵπποις, zum Bespringen, Her. 4.30 ; Arist. A. H. 9.47 ; – νέμονται αἱ ἀγέλαι, ἐφʼ ὁποῖα ἂν αὐτὰς ἐφιῶσιν οἱ νομεῖς Xen. Cyr. 1.1.2, schlechtere Lesart ἐπάγωσιν, wo die Hirten sie hingehen lassen ; – feindlich, angreifen lassen, τὴν ἵππον τῷ στρατοπέδῳ ἐπὶ τοὺς Ἕλληνας, Her. 5.63, 9.49 ; τὴν ἵππον ἀθρόαν αὐτοῖς ἐφείς Plut. Arist. 14 ; Pol.; – τῷ κακῷ ἐφιέναι δεῖ τὴν ὀργήν, den Zorn gegen ihn richten, Plat. Legg. V.731d ; – hinschleudern u. preisgeben, ἐλλοῖς ἰχθύσιν διαφθοράν Soph. Aj. 1276. – Bei Hom. auch c. inf., antreiben, anreizen, χόλος, ὅστʼ ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι Il. 18.108, vgl. Od. 14.464 ; ὅτε μʼ ἐχθοδοπῆσαι ἐφήσεις Ἥρῃ, wenn du mich anreizen wirst, mich der Hera zu verfeinden, Il. 1.518 ; ἀδινὸν στοναχῆσαι ἐφείην 18.124 ; geradezu befehlen, heißen, νῦν δʼ ἐφίητι τὸ τὠργείου φυλάξαι ῥῆμα Pind. I. 2.9 ; τοὺς νεωτέρους ἐφίετε διώκειν Xen. Cyr. 4.2.24.
2) überlassen, hingeben, ταρσὸν πνοιῇ Ap.Rh. 2.934 ; nachlassen, καὶ χαλάσαι τὰς ἡνίας τοῖς λόγοις Plat. Prot. 338a ; gestatten, ἐπειδή σοι ἐφῆκα πᾶν λέγειν Soph. El. 621, wie ἢν ἐφῇς μοι 544 ; πλὴν ὧν ὁ νόμος ἐφίησι Plat. Legg. IX.876e ; absolut, einem vorangegangenen ἔξεστι entsprechend, Andoc. 1.55 ; οἷς οὐκέτι ἐφίεσαν οἱ ξύμμαχοι τὴν ἡγεμονίαν Thuc. 1.95 ; οὐδʼ ἢν ὁ Λάκων ἐπίῃ τοι ἄρχειν ἡμεῖς ἐπήσομεν Her. 7.161, vgl. 3.113 ; Xen. Hell. 7.4.7 u. sonst ; τὴν ἀποσκευὴν ἐφῆκε τοῖς στρατιώταις διαρπάσαι DS. 14.75 ; a.Sp., wie τὰς δόσεις Plut. Sol. 21 ; auch pass. ἐφείθη, es wurde gestattet, Arist. u. Folgde. – In Athen, δίκην, einen Prozeß einer höheren Behörde zur Entscheidung überlassen, also appellieren, z.B. vom Schiedsrichter an die Entscheidung des eigentlichen Gerichts, ἐφῆκεν εἰς τὸ δικαστήριον, τὰς μικρὰς δίκας εἰς ὑμᾶς ἐφιᾶσιν, Dem. 40.31, vgl. 55 ; ähnlich ἐφῆκεν ἡμᾶς ἐς τὸ δικαστήριον, er wies uns an den Gerichtshof, forderte uns vor, 34.21 ; absol., ἐφιέναι δίδωσιν ὁ νόμος εἰς ἄλλο δικαστήριον Luc. Hermot. 30 ; a.Sp., wie DC. 37.27 ; ἀπό τινος, von Jem., 64.2. – Auch intr., wo man ἑαυτόν hinzudenken kann, sich überlassen, hingeben, ὅταν τις ἐφιῇ ἰσχυρῷ γέλωτι Plat. Rep. III.388e ; Tim. 59d ; ὀργῇ Dion.Hal.; bes. ἡδονῇ.
3) Med. – a) sich wonach strecken, begehren, wonach trachten, κοὐκ ἦν ἔτʼ ἀργὸν οὐδὲν ὧν ἐφίετο Soph. O.C. 1601 ; ὧν δὲ σοῦ τυχεῖν ἐφίεμαι ἄκουσον Phil. 1299 ; τῆς κακίστης δαιμόνων φιλοτιμίας Eur. Phoen. 531 ; neben θηρεύω Plat. Phil. 20d ; τῶν πραγμάτων Crat. 419c ; τοῦ ἀρίστου Phaedr. 237d ; τῶν κερδῶν, ἀρχῆς, Thuc. 1.8, 128 ; Folgde : ἐφιέμενοι τῆς πάσης ἄρξειν Thuc. 6.6 ; τῆς ἡδονῆς Arist. Eth. oft ; τῶν προσώπων, nach dem Gesichte zielen, mit den Geschossen, Plut. Pomp. 71 ; τῶν ὄψεων Caes. 45 ; ὀρχηστικῆς u. ä., die Kunst erlernen wollen, sich ihr widmen, Pol. 9.20.7.
   b) zulassen, gestatten ; οὐδʼ ἐφέστιον ἄλλην τραπέσθαι Λοξίας ἐφίετο, er gestattete nicht, verbot, Aesch. Ch. 1035 ; κάρα τέμνειν ἐφεῖτο τῷ θέλοντι Soph. Phil. 615 ; ἡ πόλις σοι ἐφεῖτο ὅ τι ἐβούλου ποιῆσαι Xen. An. 6.4.31 ; οὐκ ἐφίετο αὐτοῖς τέχνης ἅψασθαι βαναύσου Plut. Lyc. 24.
   c) auftragen, befehlen ; ἄλλο δέ τοι ἐρέω καὶ ἐφήσομαι Il. 23.82 ; ἑκάστῳ ἐφιέμενος τάδε εἴρω Od. 13.7 ; οὐ μέντοι τόδʼ ἐφιεμένῃ ἀπιθήσω Il. 24.300 ; ἐπιστολάς, ἅς σοι πατὴρ ἐφεῖτο Aesch. Prom. 4 ; ὅντινʼ ἀρτίως μολεῖν ἐφιέμεσθα Soph. O.R. 1055 ; Aj. 970, El. 1100 ; wohin man auch rechnet χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλʼ ἐγώ σʼ ἐφίεμαι Aj. 112, an χαίρειν σε κελεύω erinnernd, ich wünsche, daß im Uebrigen du dich freuen magst, daß sonst dein Wille geschehe ; ὥσπερ σὸν κέλευσμʼ ἐφίεται Eur. I.T. 1483 ; δεῖνα ἀπάγειν ἐφίετο Bacch. 439 ; ἡμῖν ἐφεῖτʼ ἐν ὥρᾳ ἥκειν Ar. Vesp. 242 ; so auch wohl ὁ δὲ εἰς τὴν Λακεδαίμονα ἐφιέμενος στρατιὰν προσαποστέλλειν ἐκέλευε Thuc. 4.108. Über die Quantität des ι s. ἵημι.

†ἐφίημι1

[ἐφ-, ἐπι- 5 11 + ἵημι1.]

Imp. pl. ἐφίετε Od. 22.251.

Pple. ἐφιείς Il. 1.51.

Fut. ἐφήσω Il. 24.117: Od. 19.550, 576, Od. 20.39.

2 sing. ἐφήσεις Il. 1.518: Od. 13.376.

3 sing. -ει Od. 4.340, Od. 17.131, Od. 20.29, 386.

Aor. ἐφέηκα Il. 20.346. ἐφῆκα Il. 5.188, 206.

3 sing. ἐφέηκε Il. 18.108: Od. 9.38, Od. 14.464. ἐφῆκε Il. 1.445, Il. 4.396, Il. 16.812, Il. 21.170, 524: Od. 4.339, Od. 17.130, Od. 23.37.

Aor. subj. ἐφείω Il. 1.567.

Opt. ἐφείην Il. 18.124.

3 sing. ἐφείη Od. 1.254.

Imp. ἔφες Il. 5.174. From ἐφιέω

3 sing. impf. ἐφίει Il. 15.444. ἐφί̄ει Od. 24.180.

Pres. pple. mid. ἐφιέμενος Od. 13.7.

Dat. sing. fem. ἐφιεμένῃ Il. 24.300.

Fut. ἐφήσομαι Il. 23.82.

• • 1

    To send, launch, discharge (a spear) at the foe: μὴ ἅμα πάντες ἐφίετε δούρατα Od. 22.251.

  • 2

    To shoot, let fly, launch an arrow or spear at.

    With dat.: φῶτα, τῷ ἐφέηκα Il. 20.346. Cf. Il. 5.206.

    To shoot, let fly, launch (an arrow or spear) at.

    With dat.: τῷδʼ ἔφες ἀνδρὶ βέλος Il. 5.174. Cf. Il. 1.51, Il. 5.188, Il. 15.444, Il. 16.812, Il. 21.170: Od. 24.180.

  • 3

    To send or dispatch as a messenger to.

    With dat. Il. 24.117.

  • 4

    To send (evil, bane, ill fortune, etc.) upon.

    With dat.: Ἀργείοισι κήδεʼ ἐφῆκεν Il. 1.445. Cf. Il. 4.396, Il. 21.524: Od. 4.339 = Od. 17.130, Od. 4.340 = Od. 17.131, Od. 9.38, Od. 19.550.

  • 5

    To lay (hostile hands) upon.

    With dat.: ὅτε κέν τοι χεῖρας ἐφείω Il. 1.567. Cf. Od. 1.254, Od. 13.376, Od. 20.29, 39, 386, Od. 23.37.

  • 6

    To bring into the position of doing something, set on or incite to do something.

    With infin.: ὅς τʼ ἐφέηκε πολύφρονά περ χαλεπῆναι Il. 18.108. Cf. Il. 1.518, Il. 18.124: Od. 14.464.

  • 7

    To lay or enjoin upon.

    With dat.: μνηστήρεσσιν ἄεθλον Od. 19.576.

  • 8

    In mid., to lay an injunction or charge upon.

    With dat.: ἀνδρὶ ἑκάστῳ ἐφιέμενος Od. 13.7.

    With acc. of what is enjoined: τόδε Il. 24.300.

    With dat. and acc.: ἄλλο τοι ἐφήσομαι Il. 23.82.

†ἐφίημι2

[ἐφ-, ἐπι- 11 + ἵημι2.]

Only in mid. Fut. ἐπιείσομαι (ἐπιϝίσομαι) Il. 11.367, Il. 20.454: Od. 15.504.

Aor. pple. fem. ἐπιεισαμένη Il. 21.424.

• • 1

    To hurry up to an indicated spot Il. 21.424.

  • 2

    To hasten or speed to.

    With acc.: ἀγρούς Od. 15.504.

    To go against, attack (a foe).

    With acc.: τοὺς ἄλλους Il. 11.367 = Il. 20.454.

ἐφῐημι

• 1bid νῦν δʼ ἐφίητι <τὸ> τὠργείου φυλάξαι ῥῆμʼ (sc. ἁ Μοῖσα) I. 2.9

ἐφίημι , part. ἐφῑείς, ipf. ἐφι᷋ει, fut. ἐφήσεις, aor. ἐφῆκα, ἐφέηκα, subj. ἐφείω, opt. ἐφείην, imp. ἔφες, mid. pres. part. ἐφῑέμενος: let go at or upon. —I. act., of ‘sending’ one person to another, Il. 24.117; ‘letting fly’ missiles at anything, βέλεά τινι, Il. 1.51, Il. 21.170; ‘laying (violent hands) upon’ one, Il. 1.567, Od. 1.254; met., of ‘inciting’ a person to some action, w. inf., χαλεπῆναι, ἀεῖσαι, Il. 18.108, Od. 14.464; also of ‘bringing’ or ‘imposing’ troubles, etc., upon one, πότμον, ἄεθλον, κήδεά τινι, Il. 4.396, Od. 19.576, Il. 1.445.—II. mid., enjoin upon, command; τινί (τι), Il. 23.82, Il. 24.300, Od. 13.7.

ἐφίημι Ionic ἐπ- fut. ἐφήσω aor1 ind. ἐφῆκα Epic ἐφέηκα aor2 imperat. ἔφες subj. ἐφείω, ῃς Attic ἐφῇς part. ἐφείς Mid., part. ἐφιέμενος fut. ἐφήσομαι 3rd sg. imperf. ἐφίει 3rd sg. imperf. ἐφίει as if from ἐφιέω

• • Ito send to one, Il.
  • • 2c. inf. to set on or incite to do, ἐφέηκε ἀεῖσαι Od.; ἐφ. τινὰ χαλεπῆναι, etc., Il.
    • 3of things, to throw or launch at one, ὅς τοι ἐφῆκε βέλος Il., etc.; ἐφ. οἰστὸν ἐπί τινι Eur.; ἐφ. χεῖράς τινι to lay hands on him, Od.
    • 4of events, destinies, etc., to send upon one, τοῖσιν πότμον ἐφῆκεν Il., etc.
    • 5to send against, in hostile sense, Hdt., etc.:— ἐφ. τὸν ποταμὸν ἐπὶ τὴν χώρην Hdt.; ἐφῆκας γλῶσσαν didʼst let loose, Eur.
    • 6to throw into, ἐς λέβητʼ ἐφῆκεν μέλη Eur.
  • IIto let go, loosen, esp. the rein, Plat.:—hence to give up, yield, Lat. concedere, τινὶ τὴν ἡγεμονίαν Thuc.:—c. inf. to permit, allow, τινὶ ποιεῖν τι Hdt., Soph., etc.
  • • 2to give up, leave as a prey, Soph.:—then, seemingly, intr. (sub. ἑαυτόν) , to give oneself up to, οὐρίᾳ a fair wind, Plat.
  • IIIto put the male to the female, Hdt.
  • IVas law-term, to leave to another to decide, δίκας ἐφ. εἴς τινα Dem.:—and absol. to appeal, εἰς τοὺς δικαστάς Dem.
• BMid. to lay oneʼs command or behest upon, Hom., Aesch., etc.:—c. inf., ἐφ. τινὶ ποιεῖν τι Soph., Ar.; ἐς Λακεδαίμονα to send orders to L., Thuc.
• • • 2to allow or permit one to do, Soph., etc.
  • IIc. gen. to aim at, Arist.:— to long after, desire, Soph., Eur., etc.; c. inf. to desire to do, Eur.