ἐφυβρίζω
ἐφυβρίζω, to insult over
ἐφυβρ-ίζω,
- insult over one, ἐφυβρίζων ἕλετο Il. 9.368: c. dat., S. Aj. 1385: c. acc., τὴν ἀμαθίαν ὑμῶν Plu. Gen.Socr. 2.579c, cf. APl. 16.4 (also Med., μὴ ʼφυβρίζεσθαι νεκρούς E. Ph. 1663): with neut. Adj., πολλὰ ἐ. τινά Id. Heracl. 947; τὰ δεινὰ πόλει Id. Ph. 179; εἰς ἀδελφὸν οἷʼ ἐφύβρισας Id. Andr. 624; ἐφύβριζον ἄλλα τε καὶ εἰ . . they gave vent to insulting language, asking especially whether . ., Th. 6.63.
- II exult maliciously, S. Aj. 955 (lyr.).
ἐφ·υβρίζω ;
1 insulter, outrager, abs. Il. 9, 368 ; τινί, Soph. Aj. 1385 ; τινά, A. Pl. 1, 4, qqn ; πολλὰ ἐφ. τινά, Eur. Her. 947, prodiguer les insultes à qqn ; τι εἴς τινα ἐφ. Eur. Andr. 624, adresser qqe outrage à qqn ; τὰ δεινά τινι ἐφ. Eur. Ph. 180, adresser à qqn des outrages cruels ; ἐφύβριζον ἄλλα τε καὶ εἰ, Thc. 6, 63, entre autres paroles injurieuses ils leur demandaient si, etc. ||
2 triompher avec insolence, abs. Soph. Aj. 954.
Étym. ἐπί, ὑ.
ἐφυβρίζω, sich übermütig gegen Jem. betragen, ihn schmähen u. beschimpfen ; absol., Il. 9.368 u. Sp.; ἐφύβριζον ἄλλα τε καὶ εἰ ἥκοιεν, sie höhnten auf andere Weise u. durch die Frage, ob, Thuc. 6.63 ; θανόντι Soph. Aj. 1364 ; ὃς τὰ δεινὰ τῇδʼ ἐφυβρίζει πόλει Eur. Phoen. 180 ; Plut.; – εἴς τινα, Eur. Andr. 625 ; – τινά, Eur. Heracl. 948 ; Plut. z.B. τὴν ἀμαθίαν, verhöhnen, gen. Socr. 7 ; κελαινώπαν θυμὸν ἐφυβρίζει ἀνήρ, er zeigt höhnend sein schwarzes Herz, Soph. Aj. 934. – Pass., μὴ ʼφυβρίζεσθαι νεκρούς Eur. Phoen. 1663.
ἐφυβρίζω
[ἐφ-, ἐπι- 5.]
To treat a person with insult or outrage: ἐφυβρίζων ἕλετο Il. 9.368.
ἐφυβρίζω : only part., insultingly, Il. 9.368†.
ἐφυβρίζω
fut. σω
- Ito insult over one, Il.; c. dat., Soph.; c. acc., in Mid., μὴ ʼφυβρίζεσθαι νεκρούς Eur.; ἐφύβριζον ἄλλα τε καὶ εἰ they used insulting language, asking especially whether, Thuc.
- IIto exult maliciously over, Soph.