ἔπι
1 ἔπι, v. le préc.
2 ἔπι, poét. c. ἔπεστι (cf. ἔνι = ἔνεστι) 3 sg. de ἔπειμι 1 : οὐ γὰρ ἔπ’ ἀνήρ, Od. 2, 58, car il n’y a point (ici) un héros tel qu’Ulysse ; cf. 17, 537 ; οὕνεκα καλὸν εἶδος ἔπ’, Il. 3, 45, parce que tu as de beaux traits ; cf. Od. 14, 92 ; 16, 315, etc. ; avec le dat. ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέος, Il. 1, 515, puisque tu n’as rien à craindre ; ἔπι τοι καὶ ἐμοὶ θάνατος, Il. 21, 110, certes sur moi aussi la mort est suspendue ; cf. Eschl. Eum. 393.
ἔπι ², außer der Anastrophe, = ἔπεστι, es ist dabei, ist da, findet Statt, meist mit dem dat., Il. 1.515, 3.45, Od. 11.367 ; οὐδʼ ἔπι φειδώ 16.315 ; ἔπι δέ μοι γέρας παλαιόν Aesch. Eum. 371 ; vgl. Soph. O.C. 1222 ; mit inf., ἀρὴν ἀμῦναι Od. 2.59.
ἔπι
[for ἔπ-εστι.]
There is in a specified or indicated place, affecting or characterizing a specified or indicated person, or the like.
With or without dat.: οὔ τοι ἔπι δέος Il. 1.515, καλὸν εἶδος ἔπι Il. 3.45. Cf. Il. 5.178, etc.: ᾧ ἔπι κώπη Od. 8.403. Cf. Od. 2.58, Od. 11.367, Od. 14.92, etc.