ἐπιάχω
ἐπιάχω, to shout out, to shout applause
ἐπῐάχω [ᾰ],
- shout out, shout applause after a speech, ὣς ἔφαθʼ· οἱ δʼ ἄρα πάντες ἐπίαχον Il. 7.403.
- 2 shout, ὅσσον τʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον 5.860.
ἐπ·ιάχω [ῐᾰ] (impf. ἐπίαχον [ῑᾰ])
1 pousser des acclamations après (un discours) Il. 7, 403 ; 9, 50 ||
2 pousser de grands cris (au sujet de qqe ch.) Il. 5, 860 ; 14, 148.
ἐπιάχω, zurufen, zujauchzen, als Beifallsbezeugung, ἐπίαχον, μῦθον ἀγασσάμενοι Il. 9.50, vgl. ἐπὶ δʼ ἴαχε λαός 13.822 ; übh. laut schreien, ὅσσον δʼ ἐννεάχιλοι ἐπίαχον 14.148 ; 5.860 ; sp.D.
†ἐπιάχω
[ἐπι- 5.]
3 pl. impf. ἐπί̄αχον (or rather (cf. under ἰάχω) aor. ἐπίϝαχον, or with augment ἐπέϝαχον, ἐπεύαχον).
To shout in approval or assent Il. 7.403 = Il. 9.50.
In answer or defiance Il. 5.860 = Il. 14.148, Il. 13.835.
ἐπιάχω , aor. 2 ἐπίαχον: shout (at), shout (in battle), Il. 7.403, Il. 5.860. (Il.)
ἐπιάχω
- to shout out, to shout applause after a speech, Il.: also simply to shout aloud, Il.