ἐπήτριμος
ἐπήτριμος, woven upon, closely woven
ἐπήτρῐμος, ον, (ἤτριον) prop.
- woven to, closely woven: hence, generally, close, thronged, πυρσοί τε φλεγέθουσιν ἐπήτριμοι torch upon torch, Il. 18.211; δράγματα . . ἐ. πῖπτον ἔραζε ib. 552; λίην γὰρ πολλοὶ καὶ ἐπήτριμοι . . πίπτουσι too many one after another, 19.226, cf. A.R. 1.30, etc.: later in sg., κῦμα Q.S. 14.248; ὄχλος Opp. C. 3.382: neut. pl. as Adv., ib. 1.322, al.
ἐπήτριμος, ος, ον [ῐ] au tissu serré, d’où dru, pressé, nombreux, en parl. de torches, Il. 18, 211 ; d’épis, Il. 18, 552 ; de guerriers, Il. 19, 226 ; A. Rh. 1, 30 ; 4, 937 et 1455.
Étym. ἐπί, ἤτριον.
ἐπήτριμος, (ἤτριον, also eigtl. angewebt), dicht an einander, πυρσοὶ ἐπήτριμοι, Fackel an Fackel gedrängt, Il. 18.211, vgl. 18.552 ; von der Zeit, ἔπιπτον ἐπ., schnell nach einander, 19.226 ; sp. Ep., wie Ap.Rh. 1.30. Nach Hesych., wie πυκνός, verständig, v.l. ἐπήτριος.
ἐπήτριμος : thick together, numerous; πίπτειν, ‘thick and fast,’ Il. 19.226, Il. 18.211, 552.
ἐπήτριμος
ἐπ-ήτρῐμος, ον
ἤτριον
- properly, woven upon, closely woven: then, close-thronged, one upon another, Il.