Logeion | ὀρειβάτης

ὀρει-βάτης [ᾰ], ου, ὁ,

mountain-ranging, θήρ S. Ph. 955; Κύκλωψ E. Tr. 436; αἶγες, πιθήκη, Ael. NA 14.16, 6.26; ὄρνις Ar. Av. 276 codd. (ὀριβ- Brunck); v. οὐριβάτας, ὀρειοβάτης.

ὀρει·βάτης, ου (ὁ) [ᾰ] qui marche à travers les montagnes, Soph. O.C. 1054, etc. ; Eur. Tr. 436, etc.

Étym. ὄρος, βαίνω.

ὀρειβάτης -ου, ὁ, Dor. οὐριβάτᾱς [ὄρος, βαίνω] bergbewoner.

ὀρειβάτης, ὁ, Bergbeschreiter, -durchwandler ; θήρ, Soph. Phil. 943 ; Theseus, O.C. 1057 ; Eur. Trach. 436 ; sp.D. in der Anth.

ὀρειβάτης ὀρει-βάτης (ᾰ), ου, ὁ,

Menu