ὀχηματικός
ὀχηματικός, of or for a vehicle
ὀχ-ημᾰτῐκός, ή, όν,
- of or for a vehicle: -κὴ δύναμις mounted, etc., Ascl. Tact. 1.3; τὸ -κόν, of cavalry, charioteers, and elephantriders, ib. 1.1.
ὀχηματικός, ή, όν, qui concerne les moyens de transport, Asclépiod. tact. 1, 3.
Étym. ὄχημα.
ὀχηματικός, zum Fahrzeuge gehörig.