ὀχευτής
ὀχευτής, lewd person, lecher
ὀχ-ευτής, οῦ, ὁ,
- = ὀχεῖον I.1, PCair.Zen. 529 (iii B. C.), Hsch. s.v. κήλων; ὀ. ἵππος Dsc. 2.79, Gal. 6.533, Hippiatr. 14: metaph., lewd person, lecher, AP 11.318 (Phld.), Corn. ND 27.
ὀχευτής, οῦ (ὁ)
1 étalon, Diosc. 2, 97 ; Corn. 148 ||
2 débauché, Anth. 11, 318.
Étym. ὀχεύω.
ὀχευτής, ὁ, der Bespringer, Beschäler, Zuchthengst, Schol. Theocr. 8.44, vgl. Philodem. 26 (XI.318).