ὀχέτευμα
ὀχέτευμα, duct
ὀχέτ-ευμα, ατος, τό,
- = ὀχετός: duct or passage of the nose, Arist. HA 492b16.
ὀχέτευμα, ατος (τὸ) canal de dérivation, dérivation, Arstt. H.A. 1, 11, 8.
Étym. ὀχετεύω.
ὀχέτευμα, τό, Kanal, Wasserleitung, Arist. H.A. 1.11 u. Sp.