ὑπερηφανέω
ὑπερηφανέω, to be arrogant, to treat arrogantly
Could not find ὑπερηφανῶ in Logeion dictionaries.
ὑπερηφανῶ present active indicative 1st singular, present active subjunctive 1st singular of ὑπερηφανέω
ὑπερηφᾰν-έω, used by Hom. once in part., much like ὑπερηνορέων,
- overweening, arrogant, ὑπερηφανέοντες Ἐπειοί Il. 11.694: hence later writers formed the Verb, to be arrogant, ἐπί τινας LXX Ne. 9.10, cf. Hp. Ep. 17, Plb. 6.10.8, Phld. Vit. p.11 J., al., J. BJ 3.1.1, etc.
- II later writers also used it in a trans. sense, treat disdainfully, c. acc., D.S. 23.15, J. AJ 6.3.4, al., X.Eph. 1.16, POxy. 1676.16 (iii A. D.), etc.: c. gen., Them. Or. 21.249b, prob. in Luc. Nigr. 31: c. acc. et inf., scorn that . ., Longus 4.19.
- 2 ὑ. ἑαυτούς extol themselves, Plb. 5.33.8.
ὑπερηφανέω-ῶ [ᾰ]
I intr. être fier, orgueilleux, dédaigneux, Il. 11, 694 ; Pol. 6, 10, 8, etc. ||
II tr.
1 être méprisant pour, traiter avec dédain, acc. DS. Exc. 504, 53 ; Luc. Nigr. 31, etc. ; gén. Thém. 249b ; avec l’inf. dédaigner de, Lgs p. 419 ; Jos. 4, 8, 23 ||
2 vanter avec jactance, faire valoir orgueilleusement, acc. Pol. 5, 33, 8 ||
➳ Prés. part. épq. plur. ὑπερηφανέοντες, l. c.
Étym. ὑπερήφανος.
ὑπερηφανέω, sich über Andere erheben, über sie hervorscheinen, sich auszeichnen, gew. im schlechten Sinne, übermütig, hochmütig sein, sich brüsten ; ὑπερηφανέοντες Ἐπειοί, Il. 11.694 ; u. in späterer Prosa ; absolut, Pol. 6.10.8 ; ἑαυτόν, 5.33.8 ; – trans., übermütig behandeln, verachten, τινά, Sp.; τί, Luc. Nigr. 31 ; vgl. Schaefer Long. p. 420.
ὑπερηφανέω
[ὑπερ- 6 + an uncertain second element.]
App., to conceive arrogance, be led on to arrogance or wantonness: ταῦθʼ ὑπερηφανέοντες (ταῦτα advbl., by these things) Il. 11.694.
ὑπερηφανέω
used by Hom. only in part.
from ὑπερήφᾰνος
- Imuch like ὑπερηνορέων overweening, arrogant, Il.
- IItrans. to treat disdainfully, Luc.